Alaüddin-i Attar “rahmetullahi aleyh”, büyük bir Veli idi.
Çok zengin ve soylu bir aileye sahipti.

Genç iken Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” huzuruna edeble girerek;
- Beni de talebeliðe kabul eder misiniz! diye rica etti kendisine.

Büyük Veli;
- Kabul ederiz, ama bir þartla, buyurdu.

- Ne emrederseniz yaparým efendim.
- Pekâlâ, bir sepet elma alacaksýn. Bu elmalarý, kendi mahallende baðýrýp satacaksýn.

- Baþ üstüne efendim, dedi.

Ve o gün bir sepet elma alýp taktý koluna. Bir köþe baþýnda durup, akþama kadar gelen geçen adamlara sattý o elmalarý.

Akþam, hocasýnýn huzuruna vardý.
- Emrinizi yerine getirdim efendim.

Büyük Veli memnun olmuþtu.
- Çok iyi, bir sepet daha al. Yarýn, kardeþlerinin dükkaný önünde durup sat bu defa.

Alaaddin yine;
- Peki efendim dedi.

Bizi rezil ettin

Gerçi kardeþlerinin bu iþe razý olmayacaklarýný iyi biliyordu.
Zira zengin bir ailedendi. Ýhtiyacý yoktu elma satmaya.

Ýþin inceliðini ise bilemezlerdi kardeþleri.
Ama hocasýnýn emri mühimdi Onun için.

Düþünmeden gitti kardeþlerinin dükkaný önüne.
Orada akþama kadar baðýrýp sattý gelen geçene bir sepet elmayý.

Gerçekten de kardeþleri anlamýyorlardý iþin inceliðini.

Kendisine kýzýyor;
- Bizi rezil ettin. Maksadýn para ise, ne kadar istiyorsan verelim. Çok þükür zenginiz. Elma satacak kadar düþmedik. Senin yüzünden rezil oluyoruz, dediler kendisine.

Fakat o duymuyordu bunlarý.
Onun tek gayesi, o büyük Veli’ye talebe olabilmekti.

Ve kazandý imtihaný.
O zata Peki dediði için, kabul olundu talebeliðe.