Seyyid Emir Külal “rahmetullahi aleyh”, gençlik senelerinde güreþirdi.
Güreþ minderlerinde geçerdi bazý vakitleri.

Bir gün yine çýkmýþtý er meydanýna.
Güreþirken, tanýdý Onu seyredenlerden biri.
Ve beðenmedi bu iþi.

Kendi kendine;
“Bu seyyid delikanlý güreþle uðraþýyor. Halbuki faydalý bir iþle uðraþsa daha iyi olurdu” diye geçirdi kalbinden.

Böyle düþünürken uyukladý o ara.
Rüyasýnda, çirkef dolu bir çukura batmýþ gördü kendisini.
Tam boðulacaktý ki, Emir Külal yetiþip, çýkardý onu o pisliðin içinden.

Ve uyandý.
Gördü ki güreþ bitmiþ.

Emir Külal, doðruca bu kimsenin yanýna geldi.
Kulaðýna eðilip;
- Güreþiyorum ama güreþmekte maksadým, senin gibilerini çirkef çukurlarýndan kurtarmaktýr, diye fýsýldadý.

O, hatasýný anlamýþtý zaten.
- Özür dilerim, dedi.