Behaeddin-i Buhari “kuddise sirruh” hazretleri, Evliyayý kiramýn en büyüklerindendir.

Kendisi anlatýyor:
Ben dünyaya gelince, babam beni Muhammed Baba Semmasi hazretlerine götürdü.

Daha doðar doðmaz kavuþtum bu büyük zatýn feyzine.
Evlenme çaðýna gelince, babam Ona gönderdi beni.

O Semmas’da oturuyor, biz ise Kasr-ý arifan’da oturuyorduk.
Düðünüme davet etmek için gidiyordum.

Büyük sevinç içinde gidiyordum.
Yollarda koþuyordum adeta.

Bir an önce nur cemalini görmek ve eþsiz sohbetine kavuþmak için uçarak gidiyordum sanki.

Huzuruna varmadan önce abdest alýp, dergahýn mescidinde huzur ve huþu ile iki rekat namaz kýldým.

Öyle dua edilmez

Secdeye varýnca;
- Yâ Rabbi, beni bela yükünü ve muhabbet mihnetini çekebilecek kadar kuvvetli eyle, diye yalvardým Rabbime.

Sonra üstadýmýn huzuruna vardým.
Bana þefkatle bakýp;

- Hoþ geldin, buyurdu.
- Hoþ bulduk efendim.

- Evladým, öyle dua edilmez, buyurdu. Allah’tan bela deðil, afiyet istemeli ve Yâ Rabbi, beni rýzana kavuþtur diye dua etmelidir.

Birlikte yemek yiyip, çok iltifatýna kavuþtum.

Nasýl aðlamayayým

Bir gün de son nefes korkusundan bahsederken þunu anlattý cemaatine:

Eshab-ý kiramýn “aleyhimürrýdvan” büyüklerinden Amr ibni As hazretleri “radýyallahü anh” bir gün aðlýyordu.

- Niçin aðlýyorsunuz? dediler.
- Peygamber efendimizi “aleyhisselam” görmeden önce ölseydim, sonsuz Cehenneme gidecektim, buyurdu.

Ve ekledi:
- Onu görüp imanla þereflendim elhamdülillah. Onun önünde düþmana karþý çarpýþýrken ölseydim, sonsuz Cennete gidecektim.

Sonra derin bir nefes aldý:
- Þimdi sonumun ne olacaðýný bilmiyorum. Nasýl aðlamayayým?