Seyyid Emir Külal “rahmetullahi aleyh” zamanýnda genç bir âlim bir yerde sohbet ediyor, cemaat dinliyordu.

Tasavvuf ehli Velilerden “rahmetullahi aleyhim”, onlarda hasýl olan fevkalade hallerden, kerametlerden bahsedip, en sonunda;
- Ama bu gün böyle Veliler bulunmaz oldu. Keþke böyle bir Veli olsaydý da huzurunda diz çöküp istifade etseydik, dedi.

Cemaatin içinde, Seyyid Emir Külal hazretlerinin bir talebesi vardý.

Müsaade isteyip;
- Bu gün öyle büyük bir Veli var ki, Onun feyz ve bereketleri bütün cihaný sarmýþtýr, deyiverdi.

O âlim, merakla sordu:
- Nerde bu zat? Söyle de gidip ayaðýna yüz sürelim.
- O, benim üstadým Seyyid Emir Külal hazretleridir efendim. Onu görmeyi istiyorsanýz, O da sizi görmek ister.

- Peki ne yapalým?
- Kalbinizden Onu geçirin. O, göz kýrpacak zamanda teþrif eder buraya.

Âlim gözlerini kapayýp, düþündü bu büyük Veli’yi.
Gözlerini açýnca, bütün cemaat ayaða kalktý birden.

Zira büyük Veli girmiþti içeri.
Yüzü nur saçýyordu.

O âlim, Onu görür görmez âþýk oldu bir anda.

Bizi çekip getirdiniz

Seyyid Emir Külal “rahmetullahi aleyh”, o âlime dönerek;
- Kardeþim, sizin içinizdeki bu muhabbet, bu arzu, bizi çekip buraya getirdi, buyurdu.

Genç âlim arzetti:
- Efendim! Talebeniz olmayý can-ü gönülden istiyorum. Lütfen kabul buyurun.

Cevaben;
- Seni evlatlýða kabul ettik, buyurdu.

Ardýndan bir nazar etti ona.
Tasavvufta ne kadar makam varsa, hepsini bir anda geçirtip, bitirdi iþini.

Öbürleri;
- Efendim, hocamýz bunca sene çalýþtý, gayret etti, yine de varamadý gayesine. Ama þimdi bir tek nazarýnýz ona yetti. Hikmeti nedir? dediler.

Cevaben;
- Bu iþler, böyle olur, buyurdu. Hem onun her þeyi hazýrdý. Sadece bir teveccüh ve bir nazar lazýmdý ona. Biz de onu yaptýk.