Ahmed Abdülhak Raduli “rahmetullahi aleyh”, Hindistan’da yetiþen büyük Velilerdendir.

Gençliðinde çok hevesliydi Ýslamiyet’i öðrenip ona göre yaþamaya.
Ancak bu iþin rehbersiz olmayacaðýný iyi biliyordu.
Onun için bir mürþid aramaya baþladý hevesle.

Bir gece rüyasýnda;
- Aradýðýn rehber, Pani-püt þehrindedir, denildi kendisine.

Sevinçle uyandý.
Ona bir an önce kavuþmak için sevinçle çýktý yola.
O mürþit, Celaleddin-i Pani Püti hazretleriydi ve bu gencin yola çýktýðý anýnda keþf olundu kendisine.

Talebesini toplayýp;
- Çocuklar! Nefis yemekler yapýn ve mükellef bir sofra donatýn ki, kýymetli bir misafirimiz geliyor, buyurdu.

Sofra hazýrdý az sonra.
Ve beklenen misafir geldi .
Kendisini iltifatlarla karþýladýlar.

Ancak o, kendisine gösterilen bu büyük ilgi ve tezahüratý görünce atýný döndürüp hýzla uzaklaþtý oradan.

“Aradýðým bu deðil” dedi içinden. Zira Allah adamlarý böyle debdebeye meyilli olmazlar.

Mürþidini baþka yerlerde arayacaktý.

Burasý neredir?

O gün akþama kadar at sürdü bu niyetle. Akþam vakti, bir yerleþim birimine gelince sordu ilk rastladýðý adama:

- Burasý neredir?
- Pani-püt þehridir.

“Allah Allah!” dedi içinden. “Pani-püt þehrinden ayrýlalý saatler oldu halbuki”.

O gece dinlenip, sabahleyin yola çýktý tekrar.
At koþturdu saatlerce.

Yine akþam üzeri bir yere gelip sordu birine:
- Bu þehrin adý nedir?
- Pani-püt.

Þöyle etrafýna bir bakýndý.
Bir de ne görsün?
Celaleddin-i Pani Puti hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” dergahý önünde deðil mi.

Ýþte o zaman idrak etti, hikmetini bu iþin.
Aradýðým, galiba bu zat dedi. Çünkü beni býrakmýyor. Ben uzaklaþmak istedikçe manevi bir bað ile kendine çekiyor.

Büyük bir iþtiyakla girdi içeri.
Bir zaman sonra Evliya olarak çýktý o dergahtan.