Alaaddin-i Attar “rahmetullahi aleyh” hazretleri anlatýyor:

Hocam Behaeddin-i Buhari hazretleri, bir gün sohbet ediyordu ki, bir ara sohbeti kesip;
- Siz mi beni buldunuz, yoksa ben mi sizi? diye sordu talebelere.

Hepimiz;
- Biz fakirler sizi bulduk efendim, dedik.

O zaman;
- Peki bulun beni öyleyse! buyurdu.

Ve bir anda kayboldu gözden.

Hata ettiðimizi anladýk.
Büyük piþmanlýk içinde;
- Hata ettik efendim. Elbetteki siz bizi buldunuz, dedik.

Böyle der demez gördük yine hocamýzý karþýmýzda.
Az önceki yerinde oturuyordu.

Ýlim, amel, ihlas

Bu zat bir sohbetinde;
- Ýslamiyet’in dayandýðý üç esas vardýr, buyurdu. Bunlar, ilim, amel ve ihlastýr.

- Ýlim’den maksat nedir efendim? dediler.
- Ýslamiyet’i öðrenmektir, buyurdu.

- Amel’den maksat nedir efendim?
- Öðrendiklerini yapmaktýr.

- Ya ihlas hocam?
- Ýhlas, samimiyettir. Ýnsan ibadetlerini ve her yaptýðý iþi ihlasla yapmalý ki, yarýn görsün mizanýnda o amelin faydasýný.

Allah emrettiði için

Ve daha açýkladý:
- Ýhlas, her iþi Allah emrettiði için yapmaktýr. Ve bu halis niyete, az da olsa bir dünya menfaati, para, þöhret gibi þeyler karýþtýrmamaktýr.

Þöyle devam etti:
- Müminin ihlaslý ve ihlassýz amelleri, mahþer günü birbirinden ayrýlacak. Allah rýzasý için yapmadýðý ameller için Rabbinin huzurunda çok mahcub olacaktýr.

Þöyle bitirdi:
- Her nefes, insana, o ebedi hayatýn ya sonsuz saadetini temin edecek, ya da hiç dayanýlmayan sonsuz Cehennem ateþine götürecektir o kimseyi.