Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” kendisini çok seven âþýk bir talebesi vardý.
Ýsmi Emir Hüseyin.

O þöyle anlatýyor:
Hocam bir gün bana bakýp;
- Bak oðlum, ben yarýn bir dostumu görmeye gideceðim. Ýnþallah onbeþ güne gelirim. Ben gelinceye kadar ayrýlýðýma sabret, buyurdu.

Ve o sabah, bir kýsým talebeyle birlikte ayrýlýp gittiler.
Ama ben, çok üzülmüþtüm.

Zira hiç dayanamýyordum Onun ayrýlýðýna.
O gidince, kalbim de yerinden kopup Onunla beraber gitmiþti sanki.

Tutuþtu, yandý kalbim

Nasýl dayanacaktým bu firaka yâ Rabbi?
Onun ayrýlýðýyla tutuþtu, yandý kalbim.

Dergahta, talebeden biri de benim bu hâlime dayanamayýp aðlýyordu.

Ona derdimi açýp;
- Ýnþallah hocam bu hâlimi anlayýp seferden geri döner, dedim.
- Ýnþallah, dedi o da.

Ertesi gün duydum ki hocam geri dönmüþ seferden.

Az sonra heybetle geldi yanýma.
- Oðlum ben sana, onbeþ gün sabret, demedim mi? buyurdu. Niçin sabretmedin? Ve niçin muhabbet daðýný set çektin önümüze?

Ýnþallah dönüp gelir

Boynumu büktüm.
Sonra talebe arkadaþýma sordu:
- Dün gece, bu bizden bahsedip ne demiþti?
- Hocam, hep sizi anýp aðlýyordu. Bir ara da; inþallah yarý yoldan dönüp gelir demiþti.

Hocam ona;
- Ýþte bu derece çok muhabbet, dað gibi önümüze dikildi. Onu aþýp da gidemedim. Mecburen geri döndüm, buyurdu.

O anda hocama baktým.
Heybetinden kalbime korku düþtü.

Ayaklarýna düþüp, af diledim.
Çok þükür affetti ve;
- Evladým, benden ayrý kalýnca, beni seninle düþün, buyurdu. Çünkü ben, senden ayrý deðilim. Ne zaman beni ansan, o anda yanýndayým.