Bir sene Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” sevdiklerinden bir grup Müslüman Beytullah’ta tavaf yapýyor, bu büyük Veli de hazýr bulunuyordu orada.

Onlar Mina’da kurban keserken, Behaeddin-i Buhari hazretleri “rahmetullahi aleyh” de yanlarýndaydý.

Ve onlara bakýp;
- Bizim de kurban kesmemiz lazým, buyurdu. Ama biz, oðlumuzu kurban ederiz belki.

Müslümanlar bu sözden bir þey anlamadýlar.
Ama yine de; muhakkak bir hikmeti vardýr dediler içlerinden.
O günün tarihini yazdýlar bir yere.

Hac dönüþü Buhara’ya geldiklerinde duydular acý haberi.
Evet, büyük Veli’nin sevgili oðlu vefat etmiþti.

Taziyeye gelenlere;
- Oðlumun vefatiyle de Resulullaha “aleyhisselam” tâbi oldum, buyurdu. Çünkü Onun da oðlu vefat etmiþti.

Ve ilave etti:
- O Resulün baþýndan ne geçtiyse, benim baþýmdan da geçti aynen. Onun yapmýþ olduðu her iþi ben de yaptým. Bir tek sünneti bile terk etmedim hayatýmda.

Kimsenin kalbini kýrmayýn

Bir gün bazý gençler nasihat istediler bu zattan.

Cevaben onlara;
- Hiç kimsenin kalbini kýrmayýn, buyurdu. Kalb kýrmak haramdýr çünkü.

- Hiç kimsenin mi efendim? dediler.
- Evet, kâfirin de kalbini kýrmak caiz deðildir.

Þöyle devam etti:
- Kendi nefsinize istediðinizi söyleyin. Kâfir deyin, alçak deyin, fasýk ve facir deyin. Ama kimseyi incitmeyin. Çünkü gönül, Allahü teâlâya çok yakýn olup, yaratýlýþta mis gibi temiz ve saðlýklýdýr. Onu, sonra düþmanlar hasta etmiþtir.

- Hangi düþmanlar efendim? dediler.
- Nefs, þeytan ve kötü arkadaþlar.

- Bunlardan korunmanýn çaresi yok mu efendim?
- Var tabii. Bir tek çaresi var.

- O nedir hocam?
- Ýyilerle beraber olmaktýr.