Behaeddin-i Buhari “kuddise sirruh” hazretlerinin sadýk bir talebesi vardý ki, çok seviyordu bu zatý.

O þöyle anlatýyor:
Ben hocamý henüz tanýmazken bir sandýðýn içinde, yüz altýn saklýyor, Bununla ticaret yapayým diye düþünüyordum.

Derken hazýr elbise alýp, Buhara’da köy köy dolaþarak satmaya baþladým onlarý.

O köylerin birinde bulunduðum bir saatte;
- Bu köye bir Evliya zat gelmiþ, diye iþittim birinden.

Çok sevindim.
Zira Evliya zatlara karþý sevgi ve hürmetim vardý.
Hemence mallarýmý bir yere emanet býrakýp, o büyük Evliyayý ziyarete gittim.

Ellerini öpüp, oturdum bir kenarda.
Hem heybetliydi mübarek zat hem de çok sevimli.
Huzurunda eriyor gibi oldum sanki.

Buraya niçin geldin?

Bir an bakýþlarýný bana çevirip sordu:
- Buraya niçin geldin evladým?
- Ticaret yapýyorum efendim.

- Ne ticareti yapýyorsun?
- Hazýr elbise alýp, köylerde satýyorum.

- Çok iyi yapýyorsun, buyurdu. Ticaret yap, para kazan. Ama para ve mal sevgisi girmesin kalbine.

Ve ilave etti:
- Çalýþýp kazanmayý dinimiz de emrediyor. Asýl maksat, Ýslamiyet’in her emrini yapmak ve kalbden dünya sevgisini çýkarmaktýr.

O anda kalbime bir þey oldu.
Mal sevgisi, çýkýp gitti kalbimden.

Daha ilk sohbetinde oldu bu.
Kalbim dünya muhabbetinden kurtuldu.

Ben elbette müminim

Bu zat sevdiði bir gence;
- Müslüman, ben elbette müminim demeli ve imanlý olduðunu söylemelidir, buyurdu. Müminim derken, Ýnþallah dememelidir ki, bundan þüphe mânâsý çýkabilir.

Delikanlý sordu:
- Son nefes için inþallah denmez mý efendim?
- Denebilir. Ama dememek daha iyidir evladým.