Behaeddin-i Buhari “kuddise sirruh” hazretleri, bir grup talebesiyle Þeyh Hüsrev adýnda fakir bir sevdiðinin köyüne gitmiþti.

Oturup sohbete baþladýlar.
Köylülerden biri, bu zatýn geldiðini iþitince merak etti.
Zira Onun keramet sahibi bir büyük Veli olduðunu söylemiþlerdi kendisine.

Hakikaten böyle midir diye düþünerek, bir tabak armutla gitti o eve.
Maksadý, imtihan etmekti bu büyük Veli’yi.

Armutlardan birini iþaretleyip;
“Eðer bu armudu bana verirse, gerçek Veli olduðunu anlarým” dedi içinden.

Halbuki böyle yüksek Evliyalar için bütün dünyanýn avuç içi kadar olduðunu bilmiyordu zavallý.

O kapýya yaklaþýnca, Behaeddin-i Buhari hazretleri “rahmetullahi aleyh”, sohbeti kesip, ev sahibine;
- Kapýya bak, buyurdu. Bir köylü elinde armutla gelmiþ bekliyor.

Gidip açtý kapýyý.
Köylü, bir tabak armutla girdi içeri.

Büyük Veli, ev sahibine;
- O armutlarý büyükce bir kaba boþalt getir, buyurdu.

Getirince, onlardan bir armut alýp o köylüye uzattý.
- Bunu sen al, dedi.

Kalaný ev sahibine verip;
- Bunlarý da misafirlere daðýt, buyurdu.

Maksadýn neydi?

Sonra o köylüye döndü:
- Bunlarý getirmekte maksadýn neydi?

Köylü;
- “Affedin efendim, Evliya olduðunuzu iþitmiþtim. Bu armutlardan birine iþaret koyup, en dibine sakladým. Bu armudu bulup bana verirse, gerçekten Veli’dir” diye düþünmüþtüm, dedi.

- Peki sana verdiðim armuda bak bakalým. Bulabilmiþ miyim?

Köylü elindeki armuda bakýp;
- Evet efendim, o armut, dedi.

O zaman;
- Kardeþim, Allah’ýn Evliya kullarýný imtihana kalkýþmak, uygun deðildir, buyurdu. Böyle yapma bir daha.

Ve ilave etti:
- Ýþaretli armudu bulup vermeseydik, bizden hiç istifaden olmazdý. Mahrum kalmaman için bulup verdik.