Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bir talebesi þöyle anlatýyor:

Benim Kasr-ý arifan’da bir bostaným vardý.
Orada sebze meyve yetiþtiriyordum.

Derken sulama zamaný geldi. Ama nehirde bir damla su yoktu o günlerde.
Ne yapacaðým diye düþünüp duruyordum ki, hocam teþrif etti bostana.

Etrafa þöyle bir bakýp;
- Sulama vakti geldi herhalde, buyurdu.
- Evet efendim, dedim. Tam zamanýdýr.

- Peki niçin sulamýyorsun?
- Su yok hocam. Ben de onu düþünüyordum az önce.

Su yollarýný aç!

Buyurdu ki:
- Sen git, bostanýn su yolunu aç. Allahü teâlâ, ihtiyacýn kadar su verir sana.

Sevinip;
- Baþ üstüne efendim, dedim.

Ve gidip açtým su yollarýný. Ve sabaha kadar bekledim.
Tam fecir söküyordu ki, uzaklardan bir su sesi geldi kulaðýma.

Ses gittikçe çoðaldý ve büyük bir þarýltýyla girdi bostana.
Çok sevinip, suladým bostaný.
Sonra da, hocamýn huzuruna vardým.

Beni görünce sordu:
- Bostaný suladýn mý?
- Evet efendim, çok þükür. Ama anlamadýðým bir þey var.

- Nedir o?
- Dün gece suyun geldiði ýrmaða gittim. Kupkuru idi. Bu su nereden geldi acaba?

Bana bakýp;
- Allahü teâlânýn ihsanýdýr, buyurdu.

Þeytan niçin sevinmiþ?

Bir gün de þunu anlattý sevdiklerine:

Salihlerden biri, þeytaný görüp;
- Senin gibi melun olmak istiyorum, ne yapayým? diye sordu.

Ýblis sevinip;
- Benim gibi olmak istersen, namaza önem verme ve doðru yalan, herþeye yemin et! dedi.

Bunun üzerine o kiþi;
- Hiçbir namazý býrakmayacaðým ve artýk yemin etmeyeceðim, dedi.