Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bir talebesi anlatýyor:

- Bir gün, hocamý ziyaret maksadýyla evden çýktým.
Yolumun üzerinde büyük bir ýrmak vardý.

- Ve her zaman köprüden geçip giderdim hocamýn evine.
O gün köprü çok uzak geldi bana.

- O esnada, kalbime bir fikir geldi.
“Suyun üstünden yürüyerek gideyim” dedim kendi kendime.

Ama o güne kadar hiç böyle bir þey yapmamýþtým.
Aklýma bile gelmezdi böyle þey.

Ama þimdi niye böyle düþünmüþtüm?
Öyleyse bunda bir hikmeti olsa gerek dedim içimden.

Allah’a güvenerek

Ve büyük bir cesaretle,
Ve Allah’a güvenerek, ýrmaðýn üstünden yürüyerek geçtim karþýya.

Hayret, baþarmýþtým bu iþi.
Bu, bir keramet deyip, yola devam ettim.

Bir anlýk gaflet iþte.
Hocamýn himmetini unutup, kendimden bilmiþtim bu iþi.

Öðleye doðru kavuþtum hocama.

Huzuruna girince;
- Evladým! Seni adým adým gözetliyorum, buyurdu.

Eyvah! dedim. Hata yaptým galiba.
Ama ne hatasý olduðunu anlayamadým.

Ben getirdim hatýrýna

Mübarek hocam;
- Suda yürümeyi, ben getirdim hatýrýna ve elimi ayaðýnýn altýna koydum. Sen de rahatça yürüyüp geçtin, buyurdu.

Ve devam etti:
- Ama þimdi istesem, kalbindeki hallerin hepsini alýr ve himmetimden mahrum ederim seni.

Nitekim himmetini kesti birden.
Ve bütün güzel hallerimi geri aldý.

Kendimi kupkuru ve ruhsuz buldum o anda.
Ýþte zaman anladým hatamý.

Zira ben, kendim yürüdüðümü zannetmiþ, hocamýn himmetini unutmuþtum.
Tövbe istiðfar ettim.

Sonra, yine geri verip, bir teveccüh ettiler.
Ve beni çok yüksek makamlara ilerlettiler.