Alaaddin-i Attar hazretleri “rahmetullahi aleyh” anlatýyor:

Bir gün hocamýz Behaeddin-i Buhari hazretleri “rahmetullahi aleyh” dergahýn odunluða baktýlar.

Sonra bize dönüp;
- Çokça odun toplayýp, odunluðu doldurun, buyurdu. Hatta acele edin ki, hiç belli olmaz. Birden kýþ bastýrýrsa, yakacaksýz kalýr, sýkýntý çekeriz.

Biz talebeler;
- Baþ üstüne efendim, deyip koþtuk odun toplamaya.
Ve odunluðu týka basa odunla doldurduk.

Az sonra bir kar yaðýþý baþladý ki, yýllarca olmamýþtý böyle kýþ Buhara’da.
Kýrk gün durmadan yaðdý.

Buna raðmen o kýþý, rahat geçirdik.
Çünkü dinlemiþtik hocamýzýn sözünü.

Nitekim büyüklerimiz; “Söz dinleyen, kazanýr” buyurmuþlardýr.

Dilini arý soktu

Bir talebesi de þöyle anlatýyor:

- Bir gün Buhara'da arkadaþlarla bir yerde oturuyorduk.
Lakin aramýzda biri vardý ki, pek tanýmýyordu Hocamýzý.
Büyük Veli olduðunu bilmiyordu yani.

Aleyhinde laf etmeye baþlýyordu ki, uyardýk kendisini.
Ýkaz ettik güzelce.
Allah dostlarýna sataþanlar iflah etmez dedik.

Ama dinlemedi.
Devam etti aleyhinde atýp tutmaya.

Bir daha ikaz ettik.
- Sus, piþman olursun, dedik.

Ama dinlemedi yine.
Tam konuþuyordu ki, bir arý gelip girdi aðzýndan içeri.
Dilini öyle sokmuþ ki, anýnda dili þiþti adamýn.

Büyük ýzdýrap duydu hem de.
Artýk bir kelime konuþamýyordu.

Kendisine;
- Gördün mü, dedik. O zat hakkýnda öyle konuþursan olacaðý buydu.

O zaman piþman oldu yaptýðýna.
Kalbindeki soðukluk, muhabbete döndü birden.

Az önce, hakaretler savururken, þimdi Onun muhabbetiyle yanar oldu kalbi.