Behaeddin-i Buhari hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün bir evde bazý talebesiyle sohbet ediyordu.
Vakit, akþam üzeriydi.

Aniden sohbeti kesip, Molla Necmeddin adlý talebesine;
- Sana bir þey söylesem yapar mýsýn? diye sordu.

O talebe;
- Yaparým efendim, dedi.
- Peki günah bir iþ söylesem de yapar mýsýn?

Genç tereddüt etti:
- Nasýl günah hocam?
- Mesela hýrsýzlýk yapmaný istesem, yapar mýsýn?

Mazur görün, yapamam

Molla Necmeddin, durdu, düþündü biraz.

Sonra da;
- Mazur görün hocam, yapamam, dedi.
Böylece itiraz etti hocasýna.

Büyük Veli;
- Madem bizi dinlemiyorsun, öyleyse bizi terk et, buyurdu.

Sonra bir baþka talebesine sordu:
- Sen yapar mýsýn evladým?
- Yaparým hocam.

- Hýrsýzlýk da olsa yapar mýsýn?
- Evet efendim.

- Pekâlâ, þu karþýda gördüðün mütevazý ev var ya.
- Evet hocam.

- O eve git. Duvardan atlayýp içeri gir. Odanýn köþesinde bir torba altýn olacak, onu al bize getir.

Baþ üstüne hocam

Genç talebe;
- Baþ üstüne efendim, dedi.
Ve o eve girip, altýnlarý getirdi hocasýna.

Ancak diðer talebeler çok merak etmiþlerdi bunun hikmetini.
Nihayet sabah oldu.

Ayný talebeye o altýnlarý vererek;
- Al bunlarý, götür ev sahibi yaþlý kadýna teslim et, buyurdu.

Ve ekledi:
- Merak ederse, bu gece hýrsýz girip çalacaktý bu altýnlarý. Biz, onlardan önce davranýp kurtardýk dersin.

O talebe;
- Baþ üstüne hocam, dedi.
Ve fýrlayýp gitti.

Büyük Veli, sözünü dinlemeyen Molla Necmeddine dönüp;
- Eðer Peki deyip sözümü dinleseydin, sana pek çok gizli þeyler aþikâr olacaktý, buyurdu. Fakat ne yapayým, nasibin yokmuþ.