Ubeydullah-ý Ahrar “kuddise sirruh” hazretleri, Evliyanýn en büyüklerindendir.
Henüz çocukken yüzünde nur parlýyor, Onu görenler hayran olup hayýr dua ediyorlardý kendisine.

Dedesi, Þihabüddin adýnda bir Veli olup ölüm hastalýðýna yakalandý bir gün.
Vefatý yaklaþýnca, aile fertleriyle vedalaþtý tek tek.

Sonra, torunlarýyla görüþtü birer birer.
En son, Ubeydullah’ý getirdiler yanýna.

O zaman henüz pek küçüktü.
O içeri girince, dedesi doðruldu yataðýndan.
Kucaðýna alarak, baðrýna bastý onu.

Ve aðlayarak;
- Ben seni bekliyordum oðlum, dedi.

Sonra diðer çocuklarýna dönüp;
- Bu çocuk, ilerde çok büyük bir Veli olacaktýr, dedi. Fakat ben o günleri göremem. Bunun hidayetinin nuru alemi tutacak, cihan padiþahlarý emrinde olacaktýr.

En son babasýna dönüp;
- Ey oðlum! Bunun yetiþmesini sana ýsmarlýyorum, dedi.

Ve bir müddet sonra vefat etti.

En güzel ve en kötü þey

Bir gün bazý dostlarý;
- Efendim, dünyada en güzel þey nedir? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Dünyada en güzel þay, dünyaya düþkün olmamaktýr, buyurdu.

Sordular yine:
- En kötü þey nedir efendim?
- Dünyaya düþkün olmaktýr.

- En faydalý þey nedir hocam?
- Ýyi arkadaþ.

- En zararlý þey?
- Kötü arkadaþ. Bu, nefs ve þeytandan da tehlikelidir.

Ve açýkladý bunu:
- Kötü arkadaþ yalnýz insandan olmaz. Sizi doðru yoldan uzaklaþtýran her þey, mesela okuduðunuz kitap zararlýysa, kötü arkadaþtýr.