Muhammed Baki Billah hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” insanlara þefkati pek fazla idi.

Bir zamanlar kýtlýk olmuþtu Lahor’da.
Öyle ki, bir lokma ekmeðe muhtaç oldu insanlar.

Onlarýn bu haline öyle çok üzülürdü ki, evinde yemek olsa da yemezdi.

Sebebini soranlara;
- Ýnsanlar açlýktan kýrýlýrken, bizim yememiz insafa sýðar mý? buyururdu.

Evine getirilen yemekleri yemeyip, fakirlere daðýtýrdý.
Delhi’ye, at ile giderdi ekseriya.

Ama yolda yaya giden fakirleri görseydi, atýndan inip, bindirirdi onlarý atýna.
Kendisini tanýmasýnlar diye de, tebdil-i kýyafetle gider, þehre yaklaþýnca, kendi binerdi tekrar ata.

Þefkatinden, manevi himmeti de çok olurdu insanlara.
Talebesi olan Ýmam-ý Rabbani hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir talebe ile yoðurt göndermiþti kendisine.

Senin ismin ne?

Talebe gidip çaldý kapýsýný.
Baki Billah hazretleri kapýyý açýp, o gelen talebeden yoðurt kabýný alýrken yüzüne þefkatle bakýp;
- Senin ismin ne, nereden geliyorsun? diye sordu.

Genç tanýttý kendisini.
- Pekâlâ, hocana selam söyle, buyurdu.

Bu kadarcýk görüþüp, geri döndüðünde Evliyalýk halleri baþladý o talebede.

Ýmam-ý Rabbani hazretleri de hayret edip;
- Evladým, sana böyle ne oldu? diye sordu.

O, kendinden geçmiþ halde;
- Bilmiyorum efendim, dedi. Her yerde bir nur görüyorum ki, izah edemiyorum.

Namaz hesabýný verirsen

Bir gün de gencin biri sordu bu zata:
- Efendim kýyamette Hesap var deðil mi?
- Elbette evladým.

- Peki, nelerden sorulacak acaba efendim?
- Evvela imandan, sonra namazdan.

- Namaz da iman gibi mühim demek ki efendim.
- Elbette. Namaz dinin direðidir evladým. Namaz hesabýný veremeyenin diðer hesaplarý zor geçecek ahirette.