Ubeydullah-ý Ahrar “kuddise sirruh” hazretleri, bir Perþembe gününde, talebelerine;
- Atýmý hazýrlayýn! buyurdu.

Ve hýzla kalktý yerinden.
Vakit, öðleden sonra idi.

Beyaz atýna atlayýp hýzla uzaklaþtý Semerkant’tan.
Gün batýsýna doðru gidiyordu.

Bazý talebeleri, takib ettiler arkasýndan.
Lakin Semerkant’ý geçince;
- Siz burada kalýn! buyurup, kendi yalnýz devam etti.

Akþam vakti, geri geldi yine.
Talebeleri, nereye gittiðini sordular.

Cevabýnda;
- Türk sultaný Muhammed Han, dün kâfirlerle þiddetle bir savaþa girerken bizden yardým istedi, ona gittim, buyurdu.

Gençler sordu:
- Netice ne oldu hocam?
- Allah’ýn izniyle Türkler kazandý.

Çok sevap kazanmak için

Bir gün de talebesinden biri;
- Hocam, bana çok sevap kazandýracak bir ibadet söyler misiniz, diye arzetti.

Mübarek zat, ona sevgiyle bakýp;
- Çok sevap kazanmak istiyorsan, insanlarýn sýkýntýlarýný gider, buyurdu.
Rahatlat onlarý.

- Efendim, ben sevap kazandýracak bir ibadet sormuþtum. Hani namaz kýlmak gibi, oruç veya zikir gibi falan.

Büyük Veli tebessüm etti:
- Sen çok sevap kazanmak istemiyor musun evladým?
- Evet hocam, çok istiyorum.

- Öyleyse insanlarýn dertlerine deva ol, kalblerine ferahlýk ver, ihtiyaçlarýný gider, sevindir onlarý.

Ve þöyle izah etti:
- Bak evladým, bir Müslümanýn bir ihtiyacýný görmen, bir sýkýntýsýný gidermen, veya herhangi bir þekilde onlarý sevindirmen, bin sene nafile ibadet etmenden daha sevaptýr. Þimdi anladýn mý?

- Anladým efendim