Ubeydullah-ý Ahrar hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” sevdiklerinden biri vardý ki, bu büyük Veli’yi çok severdi.

Ama bazen nefsine uyup günah iþlerdi.
Yine bir gün þeytana uyup günah olan bir iþ yapýyordu ki, bu mübarek zatýn sesini duyup toparlandý birden.

Zira o büyük Veli;
- Dur, yapma! O iþ günahtýr! diye seslenmiþti kendisine.

Etrafýna baktý, göremedi kimseyi.
Kimsecikler yoktu orada.

Oradan doðruca hocasýnýn huzuruna koþtu.

Büyük Veli onu görünce;
- Haram, ateþ gibidir, buyurdu. Rabbimiz hiç yoktan yaratýp, bunca nimetleri vermiþken, bir kul Ona karþý nasýl günah iþleyebilir?

En akýllý insan

Bir gün de gençten biri;
- En akýllý insan kimdir efendim? diye sordu bu zata.

Cevaben;
- En akýllý insan, kendisini ateþten kurtarandýr, buyurdu.

- Hangi ateþten efendim?
- Cehennem ateþinden tabii ki. Kendisini yanmaktan kurtaramayana hiç akýllý denilir mi evladým?

Genç baþýný salladý:
- Anladým efendim.

Bir kalbde iki sevgi

Bir gün de bir baþkasý,
- Efendim, herkes tarafýndan sevilmek istiyorum. Ne yapayým? diye sordu.

Cevabýnda;
- Sevilmek istiyorsan, kendini sevme, buyurdu.

Ve açýkladý:
- Demem o ki, bir kalbde iki sevgi bulunmaz. Ýnsan ya Allah’ý sever, ya da kendini. Kendini sevmezsen, seni herkes sever. Seversen, kimse sevmez. Þimdi anladýn mý?

- Anladým hocam.