Ubeydullah-ý Ahrar “kuddise sirruh” hazretleri, Evliyanýn en büyüklerindendir.
Henüz çocukken, kalbi Hak teâlânýn aþkýyla yanýyordu.

Kendisi anlatýyor:
Çocukken mektebe gidiyor, ama Allahü teâlâyý bir an unutmuyordum.
Ben böyle olunca, herkesi de öyle zanneder, herkes de benim gibi Allahü teâlâyý bir an unutmazlar derdim.

Bir gün hava çok soðuktu.
Mektebe giderken, ayaðým çamura battý birden.
Çamurdan kurtulmaya uðraþýrken pabucum ayaðýmdan çýktý.

Onu kurtarmaya çalýþýrken Allah’tan birkaç saniye kadar gafil oldum.
Zira pabuçlarýmý düþünmüþtüm o arada.

Ne mutlu þu köylüye

Karþýda, bir köylü çift sürüyordu.
Ona imrenip;
“Ne mutlu þu köylüye. Kalbi, Allah’tan gafil deðil. Ben ise çamur yüzünden Rabbimden gafil oldum” diye düþündüm.

Ve çok üzüldüm bunun için.
Hatta hüngür hüngür aðladým.
Çok gözyaþý döktüm.

Zira dünyadaki bütün insanlarýn Allah’tan bir an bile gafil olmadýklarýný zannederdim.

Büluð yaþýma kadar zanným böyleydi.
Herkese, böyle hüsnü zan ederdim.

Sonra anladým hakikatý.
Meðer gerçek böyle deðilmiþ.
Bazý seçilmiþ kullara nasib olurmuþ bu nimet.

Namazýný doðru kýlsaydýn

Bir gün, bu zatýn huzuruna bir genç gelip;
- Efendim, günah iþlememek için ne yapayým? diye sordu.

Cevaben;
- Namaza çok ehemmiyet ver, buyurdu.
- Namazýmý kýlýyorum hocam.

- Buna raðmen mi günahtan kurtulamýyorsun evladým?
- Evet efendim.

Buyurdu ki:
- Ýnsaný günahlardan uzaklaþtýrmayan bir namaz, doðru kýlýnmýyor demektir. Dosdoðru kýlmýþ olsan, günah iþleyemezsin. Namazýn doðru olmasý için, gusle ve abdeste de çok dikkat etmelisin.

O günden sonra namazlarýný düzgün kýldý o genç.
Ve günahlar iðrenç ve çirkin gelmeye baþladý kendisine.