Behaeddin-i Buhari hazretlerini “rahmetullahi aleyh” seven talebeler, bir evde toplanmýþlardý bir gün.

Gayeleri, akþam biraz sohbet etmek, Hace hazretlerinden “rahmetullahi aleyh” konuþup, Onun sözlerinden bahsetmekti.

Çünkü çok seviyorlardý hocalarýný.

Onun da aralarýnda olmasýný çok istiyor; âh, þimdi aramýzda O da bulunsaydý, mübarek aðzýndan nice hikmetler dökülürdü diyorlardý.

Ev sahibi sütlaç piþirmiþti ikram için.
Getirip koydu ortaya ve;
- Haydi arkadaþlar, buyurun birlikte yiyelim, dedi.

Gelip oturdular sofraya.
Fakat o da ne?
Hiçbiri yiyemiyordu o sütlaçtan.

Ellerin baðlanmýþtý sanki

Zira kýpýrdýyamýyordu kimsenin eli.
Sanki elleri baðlanmýþtý.

Yahut biri tutuyordu sanki ellerini.
Kaþýklar ellerinde kala kaldý.

Birbirlerine hayretle bakarak;
- Hayýrdýr inþallah, ne oldu bize? diyorlardý.

Ýçlerinden biri;
- Bu, hocamýzýn bir tasarrufu olsa gerek, dedi.

Velhasýl sütlaçtan bir kaþýk bile yiyemeden kalktýlar sofradan.
Aradan bir saat geçmiþti ki, Behaeddin-i Buhari hazretleri teþrif etti o eve.

Talebeler Onu görüp, sevince gark oldular.

Yiyemediniz deðil mi?

Büyük Veli buyurdu ki:
- Ben Kasr-ý arifan'dan yola çýktýðýmda siz sütlacý piþmek için ocaða koydunuz. Sonra, benden bahsedip sohbete koyuldunuz. Ben yarý yolda iken, piþti sütlaç. Yemek için oturdunuz, ama yiyemediniz deðil mi?

- Evet hocam, aynen öyle oldu, dediler.

- Bunda bir hikmet var deyip sofradan kalktýnýz, deðil mi?
- Evet efendim.

- Ellerinizi ben baðlamýþtým.
- Tahmin etmiþtik hocam.

- Hem O da olsaydý dersiniz, hem de sütlacý yalnýz yemek istersiniz. Demek ki beni beklemeniz gerekiyormuþ. Hikmetini þimdi anladýnýz mý?
- Anladýk efendim.

- Haydi öyleyse, þimdi getirin de hep birlikte yiyelim o sütlacý.

Sevinçle koþup getirdiler.
Ve hocalarýyla birlikte, huzur içinde yediler.