Ubeydullah-ý Ahrar hazretlerine “kuddise sirruh” bir gün bir kadý gelip;
- Efendim, beni de talebeliðe kabul edin. Ben de bu þerefe kavuþayým, diye rica etti.

Ancak kabul etmedi büyük zat.
Tekrar tekrar söyleyip yalvardýysa da, hiç iltifat etmedi.

Diðer talebeler durumu görür, hikmetini çok merak ederlerdi.

Nihayet biri dayanamayýp;
- Efendim, falan kadýnýn hali malumunuzdur. Kabul edilmiyorum diye çok üzülüyor. Boynu bükük ve mahzun halde kabulünü bekliyor, diye arzetti.

Gönlünde dünyalýk var

Büyük Veli cevaben;
- Evladým, o kadýnýn gönlünde dünyalýk var, buyurdu. Bir kimsenin kalbinde, dünya sevgisi varsa, Onun, hiç istifadesi olmaz bu yolda.

Ve ekledi:
- Hem de on sene sonra ereceði mevkiye hýrslý olan bir kimseyi talebeliðe kabul etmek uygun olmaz. Böyle birine büyüklerin yolu anlatýlmaz. Siz onu düþünmeyin.

Aradan on sene geçti.
Ubeydullah-ý Ahrar hazretleri vefat etti.

O kadý, baþ kadý olmuþ, muradýna erdiði için de pek sevinçliydi.
Ve artýk bu yola girmek gibi bir arzu kalmamýþtý kalbinde.
Memnundu hayatýndan.

Talebeler, onun bu halini görünce;
- Hocamýzýn kerameti çýktý, dediler. Onu talebeliðe kabul etmemekte ne kadar haklýymýþ. Meðer kalbinde mevki makam düþüncesi varmýþ adamýn.

Namaz çok mühim

Bu zat, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, namaz kýlmamak üç türlü olur, buyurdu.

Sordular:
- Onlar nedir efendim?
- Birincisi, farz olduðunu bilmiyordur. Ýkincisi, tembellikle kýlmýyordur. Üçüncüsü de, Allah korusun ehemmiyet vermiyordur.

- Neden Allah korusun dediniz ki efendim?
- Ehemmiyet vermeyenin imaný gider de onun için. Müslüman, her günahý iþleyebilir. Ama peþinden üzülür, piþman olur ve tövbe eder.

- Ya üzülmezse efendim?
- Üzülmezse, Allah’ýn yasak etmesine ehemmiyet vermiyor demektir ki, imaný gider mâzallah.