Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bir talebesi þöyle anlatýyor:

Ben, hocamý ilk tanýdýðým gün, eski talebelerden biri bana bazý nasihatlerde bulundu.

Son olarak da;
- Yolumuzda, edeb çok mühimdir, dedi. Biz en çok buna riayet ederiz.

Ve ekledi:
- Mesela hocamýzýn evinden tarafa, bir defa olsun ayak uzattýðýmýz olmamýþtýr.

Çok hoþuma gitmiþti bu öðütler.
Ve ben de dikkat ediyordum bu nasihatlara.

Ama bir gün gaflete geldim.

Þöyle ki;
- Dýþarýda bir aðaç altýnda yatýp uyuyordum ki, bir hayvanýn ayaklarýmý tekmelemesiyle uyanýp fýrladým ayaða.

Tekmeleme yerleri sýzlýyordu.
Ne yanlýþ ettim diye düþünürken anladým hatamý.

Ayaklarýmý hocamýn evi tarafýna uzatmýþtým.
Eh, hak etmiþtim bu cezayý.
Ýyi de oldu.

Zira o günden sonra bu hatayý hiç yapmadým artýk.

Þükretmek nasýl olur?

Bir gün de bir talebesi;
- Efendim, Çok þükür demekle Allah’a þükredilmiþ olur mu? diye sordu bu zata.

Cevap olarak;
- Hayýr, çok þükür demekle þükredilmiþ olmaz, buyurdu.

Sordu tekrar.
- Þükür ne demek öyleyse efendim?
- Þükür demek, bir nimet ne için verilmiþse, onu o yolda kullanmaktýr oðlum.

- Nasýl mesela efendim?
- Mesela göz nimetinin þükrünü yapabilmek için helal ve mubah olan yerlere bakýlýr, günah ve haram olan þeylere bakýlmaz. Çünkü göz, güzel ve faydalý þeylere bakmak için yaratýlmýþtýr. Onunla harama bakýlýrsa, o nimetin þükrü yapýlmamýþ olur.

Ve ekledi:
- Diðer azalar da böyledir.