Ubeydullah-ý Ahrar hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda Semerkant sultaný, Ahmed Mirza adýnda biriydi ve bu zata baðlýydý gönülden.

Kardeþi Sultan Mahmud da Semerkant yakýnýnda baþka bir yerin hükümdarýydý.

Ancak bu Sultan Mahmud, kardeþi Ahmed Mirza’nýn topraðýna göz dikmiþ olup, savaþmak için fýrsat kolluyordu.

Ahmed Mirza, kardeþinin bu niyetini öðrenince, Ubeydullah-ý Ahrar hazretlerine gidip durumu arzetti.

Büyük Veli, Sultan Mahmud’a mektup yazýp;
- Bu, sana yakýþýyor mu? buyurdu. Ýkiniz de kardeþsiniz ve hükümdarsýnýz. Savaþmak deðil, kardeþine yardým etmek yakýþýrdý sana.

Vazgeç bu iþten!

Ve ilave etti:
- Seni ikaz ediyorum. Vazgeç bu iþten. Yoksa, sen zararlý çýkarsýn.

Ancak dinlemedi Sultan Mahmud.
Ordusunu toplayýp, yürüdü Semerkant’a.

Ahmed Mirza derhal Ubeydullah-ý Ahrar hazretlerine giderek;
- Bu orduya güç yetirmek imkânsýz, diye arzetti.

Ama o büyük Veli;
- Hiç korkma, buyurdu. Allah’ýn izni ile, biz bu iþe kefiliz.

Nihayet harp baþladý.
Düþman, yavaþ yavaþ þehre ilerliyordu.
Hatta karþý mukavemeti kýrmýþ tam þehre gireceklerdi ki, kuvvetli bir kasýrga kopuverdi bir anda.

Öyle ki, göz gözü görmüyor, düþman askerleri birbirlerini kýrýyor, atlarýyla birlikte yere devriliyorlardý.

Ana baba günü

Harp meydaný, ana-baba gününe dönmüþ, toz dumandan bir kimse diðerini göremiyordu.

Kasýrganýn þiddeti daha da artýnca, atlar, sahiplerini çiðneyip kaçmaya baþladý. En son, Sultan Mahmut da, kaçtý harp meydanýndan.

Ubeydullah-ý Ahrar hazretleri;
- Ey Ahmed! Geç ordunun baþýna, kaçanlarý takib et! diye seslendi.

Koþturup, altý fersah takib ettiler düþmaný.
Çoðunu kýlýçtan geçirdiler.

Velhasýl bu zatýn himmet ve yardýmýyle muvaffakýyet Ahmed Mirza’nýn olmuþtu yine.