Semerkant’ta Mirza Abdullah diye bir sultan vardý ki, Ubeydullah-ý Ahrar hazretleri “rahmetullahi aleyh”, onu görmeye gitmiþti bir zaman.

Kapýya çýkan sultanýn adamýna;
- Sultaný görmek için gelmiþtim, buyurdu.

Ama adam edebsizdi.

Küstah bir tavýrla;
- Bizin padiþahýmýz pervasýz biridir, dedi. Öyle kolay deðildir onunla görüþmek.

Sonra küçümser bir eda ile;
- Gördüðüm kadarýyla derviþ bir haliniz var. Bir derviþin koca bir sultan ile ne iþi olabilir? deyiverdi.

Ýsmini sildi defterden

Dedi ama Ubeydullah-ý Ahrar hazretleri gadaba geldi bu sözlerinden.

O edebsiz adama;
- Bana bak! buyurdu. Senin o melikin pervasýzsa, onu pervalý biriyle deðiþtiririz. Git, söyle bunu kendisine. Ve bir hafta sonra neler olacaðýný görün!

Ve kalemini çýkarýp, o melikin ismini eliyle bir duvara yazdý.
Sonra parmaðýný aðzýnda ýslatýp sildi o yazdýðý ismi.

Oradan Taþkent’e döndü yine.
O gün, büyük korku girdi melikin kalbine.

Aradan bir hafta geçmiþti ki, memleketine bir hükümdar saldýrdý birden.
Onu öldürüp, bütün Semerkant’a hakim oldu.

Ýsmi gibi, cismi de silinip gitti o gün.

Cennette namaz var mý?

O devirde, çok namaz kýlan ve bundan büyük lezzet alan bir kimse vardý ki, bir gün bu zata gelerek;
- Efendim, Cennette namaz kýlmak var mý? diye sordu.

Cevaben;
- Hayýr. Orada namaz yoktur, buyurdu. Çünkü Cennet, dünyada yapýlan amellerin karþýlýðýnýn verildiði yerdir. Amel yeri deðildir orasý.

- Keþke olsaydý, dedi adam.
- Neden?

Acý acý içini çekti:
- Âh ah! Namaz kýlmadan nasýl durulur orada?