Muhammed Baki Billah hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” zamanýnda bir genç de vardý ki, tek arzusu Evliyalýk yolunda yükselmekti.

Her çareye baþvurdu bunun için.
Çok büyük zatlar gördü.
Ama bir türlü kalb gözü açýlmýyordu gencin.

Bir gece yarýsý kalkýp;
- Yâ Rabbi, beni, sevdiðin bir dostuna kavuþtur, diye yalvardý Rabbine.

Duasý kabul oldu.
Ve ertesi gün kavuþtu muradýna.

Þöyle ki, daha o gün iþitti Baki Billah ismini.
Henüz kendisini görmeden sevgisi yer etti kalbinde.

Ertesi gün, yolda giderken gördü yine bu büyük Veli’yi.
Peþinden koþtu.

Ve atýnýn dizginine yapýþýp, büyük bir iþtiyakla;
- Efendim, bana bir himmet edin de kalb gözüm açýlsýn, diye yalvardý.

Baki Billah hazretleri, atýndan inip kucakladý genci.

Sonra þefkatle bakýp,
- Yâ Rabbi, bunu muradýna kavuþtur, diye dua etti.

Anýnda kabul oldu duasý.
O Allah adamýnýn bir nazarý ve bir duasýyla açýldý kalb gözleri.

Cehenneme girmemek için

Bu zat bir gün öðle namazýný kýlmýþ, camiden çýkýyordu ki, bir delikanlý yanaþtý yanýna ve;
- Efendim, Cehennemden kurtulmak için ne tavsiye edersiniz? diye sordu.

Büyük Veli cevaben;
- Ýmanýný ehl-i sünnete göre düzelt ve Ýslamiyet’e iyi sarýl, buyurdu.

- O zaman kurtulur muyum Cehennemden?
- Elbette. Ehl-i sünnet itikadýnda olan ve Ýslam’a uyan bir Müslüman, Cehenneme girmez.

Sonra sordu o gence:
- Sen bir anne gördün mü ki, yavrusunu ateþe atsýn?
- Olur mu hocam. Hangi anne yavrusunu ateþe atar.

Buyurdu ki:
- Ýþte Allahü teâlânýn kullarýna merhameti, bir annenin yavrusuna olan merhametinden çok daha fazladýr.