Ubeydullah-ý Ahrar hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda talebeden biri, fasýklardan birinin gömleðini giyerek sohbete gelmiþti bir gün.

Az sonra Ubeydullah-ý Ahrar hazretleri teþrif etti dergaha.

Derhal talebelere dönüp;
- Bugün meclisimizde yabancý bir koku var, buyurdu.

Talebeler, Bu yabancý kimdir? diye etraflarýna bakýndýlar.
Ancak yabancý kimse yoktu dergahta.

Ýyi de kimdi bu yabancý?

Büyük zat, bir talebeye bakýp;
- O koku senden geliyor oðlum, buyurdu.

Çocuk þaþkýn halde niye böyle buyurdular diye düþünürken, büyük Veli;
- Senin üzerinde bir fasýðýn gömleði olsa gerek, buyurdu.

Talebe rahatladý o zaman.
Ve hocasýna dönüp;
- Evet efendim, bu gömlek fasýk bir arkadaþýma ait, diye arzetti.

- Derhal o gömleði deðiþtir evladým!
- Baþ üstüne hocam, dedi.

Ve koþup deðiþtirdi o gömleði.
Mübarek zat o zaman rahatlayýp, huzur içinde baþladý dersine.

Cehennem ateþi

Bir gün de bir talebesi;
- Hocam, Cehennem ateþi nasýl bir þey? diye sordu.

Cevabýnda;
- Cehennem ateþi öyle þiddetlidir ki, onun bir kývýlcýmý, bütün bu dünyayý yakar, yok eder, buyurdu.

Sonra döndü o talebeye:
- Sen bir hayvanýn ateþte yandýðýný görsen ne yaparsýn evladým?
- Hemen kurtarýrým hocam.

- Peki bu yanan, bir akrep veya yýlan olsa da, yine kurtarýr mýsýnýz?
- Tabii efendim, fark etmez ki. Onlar da can taþýyor neticede.

Buyurdu ki:
- Ýþte bütün Peygamberler “aleyhimüsselam” bunun için uðraþtý oðlum. Kimse yanmasýn diye. Cehennem ateþine bir an bile dayanýlmazken, kâfirler sonsuz yanacak orada. Onun için kýzmak deðil, acýmak zamanýdýr bugün. Herkese acýmak lazým.

- Kâfirlere de mi hocam?
- Evet, herkese.