Ubeydullah-ý Ahrar “kuddise sirruh” hazretleri, hocasý Yakub-i Çerhi hazretlerine üç ay hizmet edip icazet almýþtý Ondan.

Baþkalarý senelerce hizmet ettikleri halde bu nimete kavuþamamýþlardý.
Bir gün sebebini sordular kendisine.

Yakub-i Çerhi hazretleri “rahmetullahi aleyh”;
- Baþkalarý da Onun gibi gelseydi, onlar da böyle çabuk icazet alýrlardý, buyurdu.

Sordular:
- O nasýl geldi ki efendim?
- O, yaðýný, fitilini hazýrlamýþ olarak geldi. Biz sadece yakmak için ateþ verdik ona.

Binüçyüz çiftliði vardý

Velhasýl üç ay içinde kalbine nurlar doldu.
Ve yirmidokuz yaþýnda, Veliyy-i kâmil oldu.

Memleketine dönüp, ziraatle uðraþtý.
Mahsulleri o kadar bereketli oldu ki, binüçyüzden ziyade çiftliði vardý kendisinin.

Ve her birinde üçer bin amele çalýþýyordu.

Anbarýna giren þey, öyle çok bereketlenir ki, bir yýlda, sekizyüz bin batman uþur verirdi.

Bu kadar zengin iken, mal sevgisinin zerresi bile yoktu kalbinde.
Herkese o kadar bol ihsanlarda bulunurdu ki, Onun yaptýðý gibi kimse yapamazdý.

Baþkalarý rahat etsin diye kendisi yüklenirdi her türlü meþakkati.

Tanýdýk tanýmadýk,
Dost düþman, herkesin yardýmýna koþardý hiç ayýrým yapmadan.

Öyle ki, iyilik ve ihsanlarý dillere destan olmuþtu.

Ýmanýn esasý

Bir gün, bazý sevdikleri bu zata gelip;
- Efendim, Muhammed “aleyhisselam”ýn, Allahü teâlânýn Peygamberi olduðuna inanmak ne demektir? diye sordular.

Cevabýnda;
- Onun bildirdiði emir ve yasaklarýn hepsinin, Allahü teâlânýn emir ve yasaklarý olduðuna inanmak, hepsini kabul etmek ve beðenmek demektir, buyurdu.

Sordular:
- Böyle inanan kimse, bunlardan bazýlarýna uymazsa imaný gider mi efendim?

- Hayýr, gitmez.