Alaüddin-i Sabir “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.
Feridüddin Genc-i Þeker “rahmetullahi aleyh”, bu zatýn hem hocasý hem de kayýn pederidir.

Kalbi, Allah aþký ile yanýyor, ne dua etse, kabul oluyordu.
Kuþlar ve hayvanlar koþardý hizmetine.

Onu inkâr edenler, büyük sýkýntýlara giriftar oldular.
Henüz anne karnýnda iken, bazý garip halleri görülürdü.

Nitekim annesi;
- Ona hamileyken her gün evimize semadan nur iner, oðlum meleklerle konuþurdu, demiþtir.

Nihayet doðum vakti geldi.
Ebenin eli ona dokununca, titremeye baþladý birden.

Ne olduðunu düþünürken, annesi;
- Korkma, dedi. Abdestin yoksa, ondan olmuþtur.

Gerçekten de abdesti yokmuþ kadýncaðýzýn.
Abdest alýp geldi ve ancak abdestliyken dokunabildi ona.

O dünyaya gelince, Hirat þehrine mis gibi bir koku yayýldý.
Annesinin sütünü bazen emer, bazen almaz, oruç tutardý.

La mevcude illallah

Büyüdükten sonra da, yemezdi genellikle.
Bir lokma ekmekle iktifa ederdi çoðu zaman.

Konuþmaya baþlayýnca, Lâ mevcude illallah dedi ilk olarak.

Yedi yaþýna girince, her gün oruç tutardý.
Üstelik iftar ve sahur yapmaz, dört beþ günde bir lokma ekmek yerdi sadece.

O yaþta, teheccüde kalkar, uzun uzun namaz kýlardý.
Annesi çok ýsrar ettiyse de karyolada yatmazdý hiç.
Yerde yatardý.

Annesi bir gün;
- Evladým, sen henüz çocuksun, dedi. Niçin bu kadar çok riyazet yapýyorsun?

Cevaben;
- Anneciðim, bu, elimde deðil, dedi. Ben, Rabbin muhabbetinde yanmak, kavrulmak istiyorum. Bana, böyle yaþamak, daha tatlý geliyor.