Abdullah-ý Dehlevi “rahmetullahi aleyh”, sülale-i Resulden olup, büyük âlim ve Velidir.

Henüz dünyaya gelmemiþti ki, babasý ve amcasý birer rüya gördüler Onun hakkýnda.

Babasýna, Hazret-i Ali radýyallahü anh rüyada görünüp;
- Allah, sana bir oðul verecek ki, büyüdüðünde yüksek bir Veli olacaktýr. O doðunca, ismini Ali koy, buyurdu.

Amcasýna da Resulullah efendimiz “aleyhisselam” rüyada görünüp, bir oðlu olacaðýný müjdelemiþ ve;
- O çocuðun ismini Abdullah koy, buyurmuþtu.

Nihayet o bahtlý çocuk doðdu.
Ona, hem Ali, hem de Abdullah ismini verdiler.

Beni de kabul ediniz

Yirmi iki yaþýnda Mazhar-ý Can-ý Canan hazretlerini “rahmetullahi aleyh” tanýmakla þereflendi.

Henüz ilk görüþmede;
- Beni de talebeliðe kabul edin, diye rica etti kendisine.

Büyük Veli;
- Kabul ederiz, ama bizim yolumuz zordur, buyurdu. Bu yol, tuzsuz taþ yalamaya benzer. Ýstersen, zevkli ve þevkli bir yol ve üstad bul kendine, Ona tâbi ol.

Ama genç Abdullah;
- Olsun efendim, dedi. Ben sizi istiyor, kabul buyurmanýzý gönülden diliyorum.

O zaman;
- Pekâlâ, buyurdu.

Ve yetiþtirip, mutlak icazet verdi kendisine.

Herkese acýrdý

Üstadý dünyadan göçünce, her taraftan akýn akýn insanlar gelip, Onun etrafýnda toplanmaya baþladýlar.

Kötülük yapanlara bile acýr, gece seher vakitlerinde kalkýp dua ederdi onlar için.

Kendisini sevmeyen bir hakim komþusu vardý ki, bu zatýn aleyhinde konuþur, gýybetini yapardý orda burda.

O, bir gün bir suçtan hapse düþtü.
Abdullah-ý Dehlevi hazretleri “rahmetullahi aleyh” bunu iþitince çok üzüldü ve uðraþýp çýkardý onu hapishaneden.

O kimse insafa geldi.
Tövbe edip, talebesi olmakla þereflendi.