Mevdud-i Çeþti “rahmetullahi aleyh”, bazý talebesiyle Belh’ten çýkýp, Buhara’ya gitmek üzere yola koyuldular.

Bir nehir kýyýsýna ulaþtýlar nihayet.
O esnada bir tek kayýk çalýþýyor ve insanlarý ücretle taþýyordu karþý tarafa.

Ama Hace Mevdud’un ve talebesinin yanlarýnda hiç para yoktu.
Kayýkçýya rica ettilerse de;
- Hayýr, ücret almadan geçirmem, dedi.

O zaman Hace Mevdud, nehre doðru yürüyüp, talebesine de;
- Beni takip edin! buyurdu.

Birlikte su üstünden yürüyerek karþýya geçtiler.
Hem de kayýktan daha önce.

Bir müddet sonra kayýkçý da karþýya geçip, onlarý orada görünce hayretler içinde kaldý.
Hatasýný anlamýþtý.

Huzuruna edeble gidip;
- Affedin efendim, dedi.

Ve elini öperek, talebesinden oldu.

Güçlü insan kimdir?

Bir gün sevdikleriyle sohbet ederken;
- Kötülerle arkadaþlýk etmeyin. Ýyilerle oturup kalkmaya bakýn, buyurdu.

Ve sordu onlara:
- Güçlü insan kimdir, biliyor musunuz?
- Kimdir efendim? dediler.

- Güçlü insan, nefsine hakim olup, onun bir tek arzusunu bile yapmayandýr. Bir insan ki, nefsini terbiye etmemiþtir, ondan hiç kimseye fayda gelmez.

Ýyi insan nasýldýr?

Bir gün de;
- Ýyi insan nasýldýr efendim? diye sordular.

Cevaben;
- Ýyi insan, Allah’tan korkandýr, buyurdu.

- Bunun alameti nedir efendim?
- Allah’tan çok korkanýn alameti þudur ki, gece gündüz ölümü ve ahireti düþünür. Yemek içmek hatýrýna bile gelmez. Kendini, yolcu gibi hisseder bu hayatta.

Ve ilave etti:
- Ýyi insan, mahcub, edebli ve baþý önündedir. Onun en büyük emeli, Rabbinin rýzasýný kazanmaktýr.