Muhammed Baki Billah hazretleri “rahmetullahi aleyh” çok mütevazý olup, kendini kusurlu görüyordu daima.

Talebesinde kötü bir hâl görseydi, kendinde arardý kusuru.

- Bütün bunlar bizden oluyor. Bizdeki bozukluklar, onlara aksediyor, biz iyi olsaydýk, talebemiz de iyi olurdu, buyururdu.

Emr-i marufu da yumuþak yapar, bir gönül yýkmamaya çok dikkat ederdi.

Birini uygunsuz iþ yaparken görse, ona direkt olarak söylemez,
- Bu, doðru deðil, diye ortaya söylerdi.

Onun yanýnda kimse kimseyi kötüleyemezdi.
Çünkü bilirlerdi böyle þeylere çok üzüldüðünü.

Hatta kimsenin kalbinden bile geçemezdi böyle þeyler.
Zira birinin kalbinden geçseydi, hemen anlayýp, bir yoluyla ikaz ederdi onu.

Ýhlas ne demektir?

Bu zat, ihlastan bahsederdi sýk sýk.

Bir gün de bazý sevdikleri;
- Ýhlas nedir efendim? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Ýhlas, samimiyettir, buyurdu. Yani her iþi, yalnýz Allah için yapmaktýr. Ýhlassýz amellerden kula fayda gelmez.

Þöyle özetledi:
- Nice oruç tutanlar vardýr ki, o oruçtan kârlarý açlýk ve susuzluk, nice ibadet yapanlar da vardýr ki, bundan kârlarý, sadece yorgunluktur.

Müminin alameti

Bir gün de talebesiyle sohbet ediyordu.
Ancak talebeden birinin suratý asýktý nedense.

Bu hâl, dikkatini çekti mübarek zatýn.

Mevzuyu deðiþtirip;
- Çocuklar, müminin alameti güler yüzdür, buyurdu. Münafýðýn alametiyse çatýk kaþ ve asýk surattýr.

Ve ekledi:
- Elhamdülillah hepimiz mümin olduðumuza göre asýk surat yakýþmaz bize.

Sonra belli etmeden baktý o talebeye.
O asýk suratý gitmiþti çocuðun.
Tatlý bir tebessüm yerleþmiþti onun yerine.