Behaeddin Zekeriyya “rahmetullahi aleyh”, kerametler sahibi bir Veli zattýr.

Kalbi, dine hizmet aþkýyle çarpýyor, faydalý bir þeyler yapmak için fýrsat kolluyordu.

Çok zengindi.
Ama bütün varýný Ýslam’a hizmet yolunda daðýttý.

Çünkü mal ve para sevgisinin zerresi yoktu kalbinde.
Bütün servetini hayýr için, cömertçe sarfederdi.

Bir gün, bir talebesine;
- Þu odada beþbin dinar olacak, onlarý bana getir! buyurdu.

Talebe girdi odaya.
Ancak hiç para göremeyip geri geldi ve;
- Orada akçe göremedim, diye arzetti.

Büyük Veli, Elhamdülillah deyip, devam etti dersine.
Yani hiç üzülmedi.

Bir müddet sonra ayný talebe içeri girip;
- Özür dilerim efendim, az önce görmemiþim, deyip, beþbin dinarý uzattý hocasýna.

Mübarek zat dinarlarý alýp, Elhamdülillah dedi yine.

Ve dersine devam etti.
Ancak talebe merak etmiþti.
- Efendim, af edersiniz, önce de þükrettiniz, þimdi de. Hikmeti nedir? diye sordu.

Niçin þükretmeyeyim?

Cevabýnda;
- Niçin þükretmeyeyim, buyurdu. Rabbimiz bize iman gibi bir nimet vermiþ. O varken dünyalýðýn ne kýymeti var.

Ve ekledi:
- Paranýn varlýðýyla yokluðu, derviþlerin gözünde eþittir. Ellerinden çýkýnca üzülmez, ele geçirince de sevinmezler.

Ve daha izah etti:
- Ben de birincide kalbime baktým. Gördüm ki üzüntü yok, þükrettim. Ýkinci seferde de kalbime baktým yine. Gördüm ki sevinç yok, yine þükrettim. Hapsi bu kadar.

Þöyle bitirdi:
- Bir kul Allah’ý çok seviyorsa, ona göre dünyalýðýn olmasýyla olmamasý hiç fark etmez, anladýn mý oðlum?
- Evet hocam, çok iyi anladým.