Mevdud-i Çeþti hazretleri “rahmetullahi aleyh” ile Ahmed Namýki Cami hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün bir evde sohbet ediyorlardý.

Öyle ki sohbetin tesiriyle kendilerinden geçmiþlerdi adeta.
O esnada iki münafýk, ellerinde birer hançerle içeri girdiler.

Maksatlarý öldürmekti bu iki Allah dostunu.
Ancak yapamadýlar.

Zira Hace Mevdud hazretleri “rahmetullahi aleyh” anlamýþtý niyetlerini.
Onlara tek bir nazar etti oturduðu yerden.

Hiddetle baktý.
O bakýþla titremeye baþladý azalarý.

Elektriðe tutulmuþlardý sanki.
Hançerler, ellerinden düþtü.

Ve bayýlýp oraya yýðýldýlar ikisi de.
Ayýlýnca anladýlar hatalarýný.

Hemen tövbe etiler.
Ve halis talebesi oldular bu büyük Veli’nin.

Ýnsan, ihsanýn kuludur

Bu zat bir gün sevdiklerine;
- Þu kullara ne kadar þaþýlýr, buyurdu.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü birinden iyilik görse, ona sevgi duyar. Zira bu, elinde deðildir insanýn. Nitekim büyüklerimiz; “Ýnsan, ihsanýn kuludur” buyuruyorlar.

Ve ekledi:
- Ama o iyilik yapan insana çok teþekkür eder de, o nimetin hakiki sahibine þükretmeyi akýl etmez. Halbuki kula gelen her iyilik ve ihsan, Allahü teâlâdan gelmektedir, kuldan deðil ki.

Þöyle devam etti:
- Allahü teâlânýn âdeti þöyledir ki, nimetlerini kullarýnýn eliyle gönderir. O hatýrlatmasa, kuvvet ve fýrsat vermese, kimse kimseye iyilik yapamaz. Çünkü insan acizdir.

Þöyle bitirdi:
- Kullar iyilik etmekte sadece bir vasýtadýr. Her nimet, Rabbimizdir gelmektedir.