Abdullah-ý Dehlevi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, çok büyük Evliyadýr.
Nice fasýk kimseler, hatta kâfirler, Onun bir teveccühüyle hidayete kavuþurlardý.

Mesela;
Güzel ve yakýþýklý bir hýristiyan genç vardý o devirde.
Bu genç, her nasýlsa bu zatýn dergahýnýn önünden geçerken, merak edip içeri girdi.

O esnada Abdullah-ý Dehlevi hazretleri “rahmetullahi aleyh” bazý talebesiyle sohbet ediyordu.

O da bir kenara oturup severek dinlemeye baþladý sohbeti.

Hiç duymadýðý þeylerdi bunlar.
Büyük zevk alýyordu anlatýlanlardan.

Talebeler tanýyorlardý bu hýristiyan genci.
Bu hýristiyanýn burada ne iþi var? diyorlardý birbirlerine.

Büyük Veli, þefkat nazarýyla bir kere baktý ona.
O anda gencin kalbinde tatlý bir þeyler dolaþmaya baþladý.

Ýman nuruyla aydýnlandý o bakýþla.
Hidayet gelmiþti.

Kelime-i þehadeti getirip, imanla þereflendi oracýkta.

Namaz için özür

Bir gün gençlerle sohbet ediyordu ki, gençlerden biri;
- Efendim, namazý kazaya býrakmak için hiç özür var mý? diye sordu.

Cevaben;
- Elbette var, buyurdu.

- Onlar nedir efendim?
- Uyku ve unutmak özürdür mesela.

- Baþka hocam?
Mübarek zat tebessüm etti:
- Bir de ölmek tabii.

- Ölmek mi efendim, nasýl yani?
- Yani Müslüman hayattaysa beþ vakit namazýný kýlacaktýr mutlaka. Ancak ölünce kýlmaz.

Genç anlamýþtý meseleyi.
“Bir daha hiçbir namazýmý kazaya býrakmayacaðým diye söz verdi” kendi kendine.

Ve tuttu bu sözünü.
Bir vaktini býrakmadý kazaya.