Abdullah-ý Dehlevi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” talebesinden biri hastalanmýþtý bir gün.

Çocuðun babasý bu zata gelip þifa için dua istedi.
Ama dua etmedi mübarek zat.

Adamcaðýz üzüldü.
Niçin dua etmiyor? diye düþünürken;
- Oðluna, Allah rahmet eylesin, buyurdu mübarek zat.

Anlamýþtý niçin dua etmediðini.
Üzüntüyle geri döndü.

Eve vardýðýnda oðlu vefat etmiþti.

Ne diyorsam, onu yap!

Abdullah-ý Dehlevi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bir talebesinin amcasýný, zamanýn hükümdarý, hiç suçu yokken yakalatýp hapsetmiþti apar topar.

Talebe de Abdullah-ý Dehlevi hazretlerine gelip anlattý meseleyi.
Ve yardým istedi kendisinden.

Büyük Veli, o talebeye;
- Madem öyle, git amcaný hapisten çýkar, buyurdu.

Talebe þaþýrdý:
- Nasýl çýkarayým hocam? Hapishanenin içi dýþý çok sayýda asker ve bekçilerle sarýlmýþ vaziyette.

- Olsun evladým. Ne diyorsam onu yap. Biriyle hapishaneye git ve çýkar amcaný oradan.

- Baþ üstüne efendim, dedi.
Ve yanýna birini alýp gitti hapishaneye.

Elini kolunu sallayarak girdi içeri.
Amcasýný alýp çýkardý dýþarý.

O kadar bekçi, asker ve o kadar muhafýz, girip çýktýklarýndan haberdar olmadýlar.

Namazýný kýl!

Gencin biri nasihat istemiþti bu Veli’den.

Cevaben;
- Oðlum! Allahü teâlânýn beðendiði þeyleri yapmaya bak. Yasak ettiklerinden sakýn.

Ve ekledi:
- Emirlerin en mühimi, beþ vakit namazdýr ki, kýlmamak çok büyük günahtýr.