Alaüddin-i Sabir hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” vefatýndan sonra bir ingiliz, yanýnda adamlarýyla birlikte Kalyar beldesini gezmek için gelmiþti bir gün.

Bu büyük zatýn kabrini görünce, saygýsýzca ve ayakkabýlarýyla girmeye yeltendi.

Türbenin bakýcýsý;
- Pabucunuzu çýkarýp öyle girin! diyerek ikaz etti kendisini.

Ýngiliz öfkelendi.
- Nedenmiþ o?
- Çünkü burasý, Allah dostu bir Veli’nin kabridir. Edebli girmek gerekir.

- Ya edebli girmezsem?
- Bu zata saygýsýzlýk yapanlar, muhakkak ceza görürler. Benden söylemesi.

Ancak ingiliz subay aldýrmadý bu sözlere.
Hatta sinirlendi fena halde.

Kýrbacýný kaldýrýp tam vuracaktý ki, o esnada þiddetli bir aðrý saplandý midesine.

Kamçý düþtü elinden.
Midesini tutarak, kývranmaya baþladý feci halde.

Bu, neden olabilir?

Aðrý gittikçe artýyordu ki, artýk dayanamayýp;
- Bu, neden olabilir? diye sordu adamlarýna.

Onlar insaflý kimselerdi.
- Burasý, Alaüddin-i Sabir adýnda çok yüksek bir Evliyanýn kabridir, dediler. Hizmetçi sizi ikaz etti, dinlemeyip, saygýsýzlýk yaptýnýz.

- Bunun için mi bu bela geldi bana?
- Evet.

- Peki ne yapmam gerekiyor bundan kurtulmam için?
- Piþmanlýk duyarsanýz kurtulursunuz.

Ancak inat etti adam.
Piþman olmadý yaptýðýna.
- Beni buradan uzaklaþtýrýn! dedi.

Alýp uzaklara götürürken yolda ölüp gitti.
Hem de baðýra baðýra.