Alaüddin-i Sabir hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” en büyük talebesi Þemseddin-i Türki idi.

Bu zat, Kalyar faciasýndan yedi sene sonra, on kiþiyle birlikte Acühan beldesine geldi.

Maksadý, o on genci, Feridüddin Genc-i Þeker hazretleriyle tanýþtýrmaktý.
Görüþüp tanýþtýlar.

Genc-i Þeker hazretleri “rahmetullahi aleyh” Þemsüddin-i Türki’ye;
- Siz gidip Alaüddin Sabir’e teslim olun, buyurdu.

Onlar;
- Peki efendim, deyip Kalyar’a müteveccih yola çýktýlar.

Kalyar’a geldiklerinde, Alaüddin-i Sabir hazretleri kendinde deðildi.
Aþk-ý ilahi ile kendini ve her þeyi unutmuþtu.

Kendine geldiðinde, Þemsüddin-i Türki’yi gördü yanýbaþýnda.

Kendisine sordu:
- Seni, hocam Genc-i Þeker mi gönderdi?
- Evet efendim, dedi.

Ve öptü elini hürmetle.

Alaüddin Sabir hazretleri, hocasýný kastederek;
- Rabbimin güneþi semadadýr, benim güneþim ise yerde, buyurdu.

Ardýndan;
- Ey Þemsüddin! Kalk, Anber þehrine git ki, orada müminlerle kâfirler þu anda harbediyor, buyurdu. Senin yardýmýnla fetih müyesser olur. Ayný gün ben de ahirete göçerim.

Biz yetim kalýrýz

Þemsüddin aðlayarak;
- Efendim! Siz vefat ederseniz, biz yetim kalýrýz, dedi. Hem o gün yanýnýzda kimse bulunmazsa, cenaze hizmetinizi kim yapar?

Cevaben;
- Siz yaparsýnýz, buyurdu. Ama büyüklerin ruhlarý da size yardým ederler.

Þemsüddin;
- Peki efendim, deyip ayrýldý.

Kale fethedilince, Kalyar’a döndü yine.
Geldiðinde, Alaüddin-i Sabir hazretleri Rabbine kavuþmuþtu gerçekten.

Cenazesini yýkamak isteyince, gaibten bazý kimselerin bu hizmeti yaptýðýný gördü. Her iþ kendiliðinden yapýlýyor, ama yapanlarý göremiyordu.