Alaüddin-i Sabir “rahmetullahi aleyh”in babasý, Þah Abdurrahim adýnda Salih bir Müslümandý.

Þiddetli bir hastalýða yakalandý bir gün.
Midesine kuvvetli bir aðrý girmiþ, ev halký endiþeye kapýlmýþtý bu yüzden.

Komþular haber alýp, ziyaretine geldiler.
Onu çok hasta görünce, teselli eylediler.

Alaeddin beþ yaþýndaydý henüz.
Diz çökmüþ oturuyordu babasýnýn önünde.

Gelenler ona bakýp;
- Alaaddin, senin duan kabul olur, dediler. Haydi, bir dua et de Hak teâlâ þifa versin babana.

Alaaddin;
- Peki edeyim, ama þimdi duanýn faydasý olmaz, dedi.

Hayretle birbirlerine bakýþtýlar.
- Neden Alaaddin?
- Çünkü çok geç. Resulullah efendimizi “aleyhisselam” görüyorum. Cennette babamý bekliyorlar.

Þaþýrdýlar:
- Öyle mi?
- Evet. Melekler de, ellerinde Cennet elbiseleriyle babamý götürmeye geliyorlar.

Hakikaten az sonra babasý Allah! dedi.
Ve ruhunu teslim etti.

Ýlmihal okuyun!

Bir gün, bazý gençler zikirden sordular bu zata.
- Zikirden önce, Ýslamiyet’i öðrenin! buyurdu. Bunun için her gün, mutlaka bir iki sayfa ilmihal kitabý okuyun!

Ve ekledi:
- Çünkü dinini, ilmihalini öðrenmek, kadýn erkek her Müslümana farzdýr.

Sordular:
- Peki, hangi ilmihali okuyalým efendim?
- Herhangi bir Ehl-i sünnet âliminin kitabý olabilir. Ama cahil ve sapýklarýn kitaplarýný sakýn okumayýn! Zira çok tehlikelidir.

- Ne tehlikesi hocam?
- Rastgele kitap okuyan, dinimi öðreneyim derken dinden çýkar da haberi bile olmaz.