Arif-i Rivegeri hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.

Gençliðinde derslerini çok iyi yapýyor, hocalarý kendisini çok sevip takdir ediyorlardý.

O yörede Abdülhalýk-ý Goncdevani adýnda çok büyük bir Veli de vardý ama henüz Onun büyüklüðünü bilmiyor, baþka hocalardan ders görüyordu.

Ama bir gün, Abdülhalýk-ý Goncdevani hazretleri “rahmetullahi aleyh” çarþýdan öteberi almýþ, evine dönüyordu ki, genç Arif gördü Onu.

Edeble yaklaþýp;
- Efendim, müsaade ederseniz yardým edeyim, dedi.

Büyük Veli kabul edip, elindekileri verdi ona.
Birlikte eve geldiler.

Orada, ona muhabbetle bakýp;
- Saðol evladým, buyurdu. Bir saat sonra gelirsen, birlikte yemek yeriz seninle.

- Peki efendim, deyip ayrýldý.

Ama çok sevmiþti kendisini.
Bir saat sonra geldi tekrar.

Yemek yiyip, sohbet ettiler.
Sohbetten öyle tad aldý ki, o günden sonra gitmedi artýk medreseye.

Çünkü aradýðýný bulmuþtu.
Ona gönülden âþýk olmuþ, Ondan baþkasýný görmüyordu gözü.

Ama medrese hocalarý kýzýyorlardý ona.
Hatta bir tanesi baský yapýyor, aðýr sözler söylüyordu kendisine.

Benimle uðraþacaðýnýza

Bir gün, o hoca onu yolda görüp;
- Çabuk mektebine dön! dedi hiddetle.

Fakat kendisi, bir gün evvel bir günah iþlemiþ, tövbe de etmemiþti.

Arif-i Rivegeri hazretleri, üstün firasetiyle bunu anlayýp;
- Efendim, siz benimle uðraþacaðýnýza, oturup dünkü günahýnýza tövbe edin, deyiverdi.

O bunu iþitince, þaþýrdý birden.
Utandý, mahcub oldu.

Ýyi de nerden biliyordu günah iþlediðini?
Araþtýrdý.

Ve bu kerametin, ona nereden geldiðini anlayýp koþtu o kapýya.
Abdülhalýk-ý Goncdevani hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” yanýnda tövbe edip, talebesi olmakla þereflendi.