Seyyid Abdullah-ý Dehlevi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, çok büyük Veli idi.
Sözü ve nasihatý öyle tesirliydi ki, insanlarý doðru yola çekmek için bir nazarý kâfiydi.

Bir gün, huzuruna genç biri gelip;
- Efendim, ben de büyüklerin yoluna girmek istiyorum, diye arzetti.
- Peki evladým, buyurdu cevaben. Madem öyle, sen de diðer talebeler gibi baþla çalýþmaya.

Fakat gencin istediði bu deðildi.
- Efendim, çalýþacak olduktan sonra her yerde mürþit var, dedi. Ben size baþka maksatla geldim.

- Ne istiyorsun bizden?
- Hiç zahmete girmeden, çalýþmadan muradýmýn hasýl olmasýný istiyorum efendim.

Pekâlâ, gel bakalým

Gülümsedi mübarek zat:
- Pekâlâ, gel bakalým. Sana, sýkýntý çektirmeden vermeye çalýþalým.

Genç oturdu karþýsýna.
Ona bir nazar etti.

Genç kendinden geçip, daldý baþka alemlere.
Kalbine nehirler gibi feyz akmaya baþladý.
Evliyalýðýn zirvesine çýkmýþtý bir anda.

Kendine geldiðinde, sordu ona talebeler:
- Sana ne oldu az önce?

Dedi ki:
- Kalbimde, ne kadar fena huylar varsa, hepsi çýkýp gitti. Onlarýn yerine ilahi feyz ve nurlar doldu kalbime.

Ýki þey çok mühim

Bir gün nasihat istediler bu Veli’den.

Cevaben;
- Ýki þey çok mühimdir, buyurdu.

Sordular:
- Onlar nedir efendim?
- Okumak ve okutmak.

Sonra izah etti bunlarý:
- Okumaktan maksat, Ýslamiyet’i öðrenmek, okutmaktan maksat da öðrendiðini baþkalarýna öðretmektir.