Seyyid Ahmed Bedevi “rahmetullahi aleyh”, sülale-i Resulden olup, kerametleri meþhurdur.

Fas’ta dünyaya gelmiþ, yetmiþaltý yaþýnda Mýsýr’da vefat etmiþtir.
Büyük bir âlim olup, hem seyyiddir, hem de þerif.

Gençliðinde, babasýyla birlikte Mekke’ye gitti.

Beytullaha yakýn bir yerde uyuyordu ki, gaibden bir ses;
“Ey Ahmed! Uyan da Rabbini an! Ýnsan uyumakla Allah’a yaklaþamaz!” diyordu kendisine.

Kalktý ve abdest aldý.

Uyumak yakýþýr mý?

Tekrar uyuduðunda, duydu ayný nidayý.
“Ey Ahmed! Uyan ve kalk! Rabbini sevenlere uyumak yakýþýr mý?” diyordu bu defa da.

Son olarak;
“Ey Ahmed! Yüksek derecelere kavuþmak isteyen, ne uyur, ne de yiyebilir. Sen de nefsinle mücadele et. Zira sen yüksek derecelere ereceksin!” denildi kendisine.

O günden itibaren ilme ve ibadete yöneldi.
Konuþmayýp, halk ile ilgisini azalttý giderek.

Çalýþtý, çoðalttý bilgisini.
Öyle bir dereceye çýktý ki, kullara rüþd ve hidayet Ondan yayýlýr oldu.

Hak âþýklarý, Onun bir sohbetini cana safa bilirlerdi.
Hep Allah’ý düþünür, Onu anardý.

Nurlu kalbinde iz yoktu bu dünyadan.

Yüzünü peçe ile gizlerdi

Din ilminde sahili görünmeyen bir denizdi.
Binlerce Veli yetiþtirdi.

Yüzünde öyle heybet vardý ki, bakmaya cesaret edemezdi insanlar.

Bu yüzden, peçe ile gizlerdi yüzünü.
Bu yüzden Bedevi denilmiþtir kendisine.

Önceleri çok cesur ve atýlgan bir huya sahipken, sonralarý çekildi inzivaya.
Sükutu tercih etti.

Ýþaret ederek anlatýrdý meramý.
Devamlý oruç tutar, bir zeytin tanesiyle yapardý iftar ve sahurunu.

Uzun boylu, heybetli ve buðday benizliydi.
Çok nurlu, sevimliydi.

Doðuþtan sürmeliydi iki gözü.