Mevlana Halid-i Baðdadi “kuddise sirruh” hazretleri, Hindistan’dan gelen bir talebe ile birlikte Baðdat’tan çýkýp, bir ikindi vaktinde Delhi’ye vardýlar.

Delhi, Hindistan’da bir þehir.
Abdullah-ý Dehlevi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bulunduðu kutlu mekan.

Yolculuk, tam bir sene sürmüþtü.
Mevlana Halid hazretleri, Delhi’nin topraðýna ilk ayak bastýðýnda, sevincinden yanýnda ne varsa daðýttý oranýn halkýna.

Sonra Abdullah-ý Dehlevi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” huzuruna varýp, elini öperek talebesi olmakla þereflendi.

Ve baþladý o dergahta vazifeye.
Ýlk iþ olarak, dergahýn günlük temizliðini vermiþti yeni üstadý.
Nefsini ezmek için.

Sen buna mý lâyýksýn?

Elinde kova ve süpürgeyle aylarca devam etti bu dergah temizliðine.

Kovasýný kuyudan su ile doldurur, onu bir sopaya takarak omzunda taþýrdý her gün.

Dergahtan kuyuya, kuyudan dergaha.
Defalarca gidip gelirdi her gün.

Bir gün, nefsine zor gelmiþti bu iþ.
Sen buna mý lâyýksýn dediðini hissetti nefsinin.

Derhal;
“Ey nefsim! Boþuna sýzlanma. Eðer bu iþ zoruna gidiyorsa, bil ki elimdeki süpürgeyi atar, sakalýmla süpürtürüm sana bu yerleri” dedi kendi kendine.

Omuzlarý yara oldu

Böyle paylayýnca, bir daha itiraz gelmedi nefsinden.

Bu temizlik iþini canla baþla yaptý.
Aylarca su taþýya taþýya yara oldu omuzlarý.

Bir gün yine omzunda su taþýyordu ki, üstadýyla karþýlaþtý aniden.
Abdullah-ý Dehlevi hazretleri, Halid-i Baðdadi hazretlerinin omzundan, Arþ’a doðru muazzam bir nurun yükseldiðini gördü.

Hayranlýkla onu seyrediyorlardý melekler.
Buna þahit olunca kemale geldiðini anladý artýk.

Temizlik iþinden, hususi hizmetine aldý Onu.
Beþ ay da üstadýna bizzat hizmetle þereflendi.

Ve o manevi emanet, Halid-i Baðdadi hazretlerine nasib oldu nihayet.