Mevlana Halid hazretleri “rahmetullahi aleyh” Baðdat’a döndüðünde, âlimler gelip edeble diz çöktüler önünde.

Vakur ve heybetliydi bu zat.
Bir sohbeti, kalblerden kiri pasý süpürürdü bir anda.

Sohbetine bir gelen, ayrýlmýyordu artýk.
Cemaat, her gün daha kalabalýk olurdu.

Baðdat valisi olan, Said Paþa da iþitip, koþtu bu zatýn ziyaretine.
Âlimlerin genci ve yaþlýsý, önünde edeble oturmuþ, baþlarýný önlerine eðmiþler gördü.

Bu hâl garibine gitti biraz.
“Bu kadarý da fazla” dedi içinden.

O esnada Mevlana Halid hazretleri “rahmetullahi aleyh” bir nazar etti valiye,
Heybetinden diz çöküp, titremeye baþladý.

Nice zaman sonra sakinleþebildi ancak.

Kendine geldiðinde, ona doðru bakýp;
- Ey vali, kýyamet daha dehþetli yerdir, buyurdu. O gün öyle gündür ki, o günün korkusundan, analar körpe yavrularýný unutur, hamile kadýnlar vakitsiz doðururlar.

Ve ekledi:
- O gün, herkesi sarhoþ gibi görürsün. Ama deðillerdir. Fakat Hak teâlânýn azabý çok þiddetlidir.

Vali bu nasihatleri dinleyince duygulandý.
Ve korkudan baþladý titremeye.

Ýyi kul nasýl olur?

Bir gün de;
- Ýyi bir kul nasýl olur efendim? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Ýyi kul, Allahü teâlânýn emir ve yasaklarýna ehemmiyet verir, buyurdu. Günah iþlerse, hemen tövbe eder.

Ve ilave etti:
- Onlar, insanlardan birþey beklemez, her ihtiyaçlarýný yalnýz Rablerinden isterler. Onlarýn bir tek korkularý vardýr.

- O nedir efendim? dediler.
- Son nefes, buyurdu. Son nefeste imansýz ölmekten korkarlar.

Þöyle bitirdi:
- Onlar, Rablerinin rýzasýný almak için uðraþýrlar.