Abdullah Dehlevi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” dergahýnýn yanýnda, dergaha bitiþik arsasý vardý bir kadýnýn.

Talebeler çoðalýnca, dergah dar gelmeye baþlamýþ, geniþletilmesi gerekiyordu artýk.

Bitiþik arsayý da medreseye katmayý düþündüler.
Ancak arsasýný satmýyordu kadýn.

Israr ettiler.
- Hayýr, satmam dedi. Siz baþka arsa bakýn.

Zira bilmiyordu bu zatýn büyüklüðünü.
Ne kadar ýsrar ettilerse de, sürdürdü inadýný.

Son bir defa gidip;
- Eðer parayla satmaktan utanýyorsan, hediye ettiðini söyle, dediler. Biz parayý gizli olarak göndeririz sana.

Büyük Veli incinmiþti

Son cevabý da hayýr! oldu.

Bunu duyunca incindi büyük Veli.
Þiddetle kýrýldý o kadýna

Bir þey buyurmadý ama, o günden itibaren her gün, kadýnýn ailesinden biri ölmeye baþladý.

Nihayet bir çocuðu kalmýþ, o da mühim bir hastalýða yakalanmýþtý ki, aklý baþýna geldi nihayet.

Arsam, dergahýnýza hediyem olsun. Para da istemiyorum diye haber gönderdi bu büyük Veli’ye.

Bu haber o zata ulaþýnca, kurtuldu çocuk hastalýktan.
Tam þifaya kavuþtu.

Kadýn, seviyordu artýk bu Allah dostunu.
Çocuðu büyüyünce, götürüp yazdýrdý o medreseye.

Birbirinizi sevin!

Bu zat, bir gün talebelerine;
- Birbirinizi çok sevin, buyurdu. Ýnsan birini sevdi mi, onda hata kusur görmez. Sevmeyince de, her þeyi göze batar. Ýyi hallerine bile kýzar, öyle deðil mi?

- Evet hocam, dediler.
- Mesela ben, sizde hiç kusur göremiyorum.

- Neden efendim?
- Çünkü sizi çok seviyorum. Seven, sevdiðinde kusur görmez.