Mevlana Halid-i Baðdadi “kuddise sirruh” hazretleri, Baðdat’ta talebe okutmakla meþgul oluyor, ama Hindistan hiç çýkmýyordu aklýndan.

Zira Mekke’deki bir mübarek zat; “Senin iþin Hindistan’da hallolur” demiþti kendisine.

Yani aradýðý mürþidi orada bulacaktý.
Ama nasýl?

Kalbi bu düþünce içinde yanýp dururken, Hindistan'dan bir yolcu çýka geldi yanýna.

Mirza Abdürrahim.
Abdullah-ý Dehlevi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” talebesi.

- Efendim, hocam Abdullah-ý Dehlevi hazretleri, zat-ý alinizi Hindistan’a davet ediyor, diye arzetti kendisine.

O da bunu bekliyordu zaten.
Baþbaþa sohbete baþladýlar günlerce.

Talebeler, bu Hindli’ye kýzýyor, ama bilmiyorlardý bundaki gizli hikmeti.

Zira Resulullahtan “aleyhisselam” gelen ilim, feyiz ve nurlar, Abdullah-ý Dehlevi hazretlerinin kalbine akmýþ, O da bu emaneti teslim etmek için ehil birini arýyordu.

Kalb gözüyle, bu emaneti teslim edeceði ehil kiþinin, Baðdat’ta, Mevlana Halid adýnda bir genç âlim olduðunu görmüþtü.

Onu Hindistan’a getir!

Ama Hindistan ile Baðdat arasý bir senelik yoldu o devirde.

Hemen bir talebesini Baðdat’a gönderip;
- O âlimi bul ve Hindistan’a getir! diye emretmiþti.

Ýþte o talebeyle Mevlana Halid hazretleri, Hindistan yolculuðuna çýktýlar bir gün.

Ancak talebeleri ve halk yoldan çevirmek için çok yalvardýlar.
Ama fayda etmedi.

Son olarak;
- Hindistan yolu tehlikelerle dolu, karanlýk ve zulmetlidir, gitmeyin efendim, dediler.

Onlara cevaben;
- Öyle ama, ab-ý hayat zulümatta bulunur, buyurdu.

Bir gülün kokusunu alan bülbül misali bir an önce Hindistan’a varmayý istiyordu.

Kimseyi dinlemeyip yola koyuldular.
Herkes, gözyaþlarýyla uðurladý onlarý.