Seyyid Ahmed Bedevi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” mübarek türbesinde, her yýl doðum gününde mevlid-i þerif okutulurdu.

Âdetti bu o havalide.

O devirde yaþayan Evliyadan biri, o seneki mevlid cemiyetine gitmemeyi düþünüyordu ki, o gece Ahmed Bedevi hazretlerini “rahmetullahi aleyh” gördü rüyasýnda.

Büyük Veli, kendisine;
- Niçin gelmek istemiyorsun bizim mevlidimize? Halbuki Resulullah efendimiz “aleyhisselam” ve eshabý kiram, hatta sair Peygamberler de “aleyhimüsselam” katýlýrlar bu mevlid cemiyetine, buyurdu.

Ve uyandý uykudan.
Anladý hatasýný.

O gün yola çýktý ve tam vaktinde yetiþti cemiyete.
Ve bir daha da terk etmedi.

Örnek insan kimdir?

Bu zat, bir gün cemaatine;
- Örnek insan kimdir, biliyor musunuz? diye sordu.
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

- Örnek insan, kendisini feda edendir, buyurdu.

Sordular:
- Ne için feda eden efendim?
- Ýnsanlar için, dinimiz için. Öyle ki, kendisi kendi için yoktur. Hizmet için vardýr. Yani insanlara hizmet için, menfaatini düþünmez. Uykusunu, rahatýný, her þeyini feda eder.

- Böyle kimseler de var mýdýr hocam?
- Elbette. Ecdadýmýz böyleydi mesela. Ýnsanlarýn saadeti için kendilerini feda ettiler. O fedakâr ecdadýmýz olmasaydý, Ýslamiyet bize kadar gelebilir miydi? Biz bu gün Müslüman olmamýzý, onlara borçluyuz.

Ve ilave etti:
- Ýslamiyet fedakârlýk ister, çile ister. Çile olmazsa hizmet olmaz.

- Ýyi de efendim, çile çekmeyi kimse istemez ki.
- Evet, insanlar çileyi sevmiyor. Acý geliyor. Halbuki acý da olsa, ilaçtýr bu. Ýlaçlar elbette acý olur.