Baðdat’ta bir kiþi Mevlana Halid-i Baðdadi “kuddise sirruh” hazretlerine düþmanlýk besliyor, her fýrsatta düþmanlýðýný belli ediyordu.

Bir gün de taklidini yaparak alaya aldý bu büyük zatý.
Ama kendine yapmýþtý aslýnda.

Büyüklerimiz; “Eden, kendine eder” buyurmuþlar ya.
Cezasý gecikmedi.
Durup dururken aklýný oynatýp cinnet getirdi.

Sebebini tahmin eden hýsým ve akrabasý, bu zata koþup;
- Efendim, ne olur affedin, diye yalvardýlar.

Yine merhamet edip, affetti o kimseyi.
O, “Peki, affettim” dediði anda adam iyileþti tamamen.

Bin piþmandý yaptýðýna.
Hemen gidip özür diledi bu Allah dostundan.
Ve talebesi olmakla þereflendi.

Hüsnü zan esastýr

Bu zat, bir gün Müslümana hüsnü zan etmek lazým geldiðini anlatýyordu ki, dinleyenlerden biri;
- Efendim, bir kimseyi meyhaneden çýkarken görsek, yine mi hüsnü zan edeceðiz? diye sordu.

Cevaben;
- Evet, buyurdu.

- Nasýl hüsnü zan edeceðiz peki efendim?
- Orada bir iþi vardý, diye düþüneceksiniz.

- Aðzý þarap kokuyorsa efendim?
- Diþi aðrýyordur. Ýlaç diye sürmüþ, diyeceksiniz.

- Yürürken sallanýyorsa efendim?
- Ayaðý uyuþmuþtur belki.

- Ya peltek peltek konuþuyorsa efendim?
- Hasta olmuþ olabilir.

- Yani illa ki hüsnü zan mý edeceðiz hocam?
- Evet. Dinimizde Müslümana hüsnü zan esastýr.

Þöyle özetledi:
- Hatta bir Müslümanýn bir sözünden, doksandokuz küfür mânâsý çýksa, sadece biri imanlý olduðunu gösterse, imanlý olduðuna hükmedilir.