Ýbrahim Havvas hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir talebesi ile yolculuða çýktý bir gün.

Yedi gün, yedi gece hiçbir þey yemeden yürüdüler.
Ancak talebe, açlýktan yürüyemez hale gelmiþti.

Hocasý onu böyle görüp;
- Evladým, ne oldu sana böyle? diye sordu. Aç mýsýn, susuz musun?

Talebe;
- Hem susuzum, hem açým, dedi. Bir þey yiyip içmezsem yürüyemeyeceðim.

Ona sevgiyle bakýp;
- Öyleyse git þu akan sudan iç, buyurdu. Bundan sonra hiç susamazsýn.

Genç bakýnca bir nehir gördü önünde.
Halbuki az önce yoktu.

Eðilip, kana kana içti avcuyla.
Serin ve tatlý idi.

Hiç böyle lezzetli su görmemiþti ömründe.
Sonra bir abdest aldý o sudan.
Ve geri geldi.

Dönüp de ardýna baktýðýnda göremedi o suyu bir daha.
Kaybolmuþtu gözden.

Üç þeye dikkat et!

Bu zat, bir gün nasihat isteyen bir gence;
- Evladým, üç þeye dikkat et, buyurdu.

Delikanlý merak etti:
- Onlar nedir efendim?
- Birincisi, paraya, mala mülke gönül baðlama! Ýkincisi, bu dünyada öyle hayat sür ki, senin yüzünden kimse Cehenneme girmesin.

Ve açýkladý:
- Yani kimseye kötü örnek olma. Hiç kimse sana bakýp da Ýslamiyet’ten soðumasýn.

- Ya üçüncüsü efendim?
- Üçüncüsü de, yanýna üzüntüyle gelen, neþeyle çýksýn yanýndan. Kederli insanlarý ferahlandýr.

- Bu da mühim mi dinimizde?
- Elbette. Sen insanlarý sevindirirsen, Allahü teâlâ da seni sevindirir evladým.