Ebu Bekr-i Þibli hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün sevdiklerine;
- Dörtyüz hocadan ders okudum. Onlardan, dörtbin hadis-i þerif öðrendim, bunlarýn arasýndan bir tanesini seçip ona uydum, diðerlerini býraktým, buyurdu.

Ve ekledi:
- Çünkü dört bin hadisin içindekiler bu hadiste vardý zaten.

Merak ettiler:
- O hangi hadis-i þerif efendim?

Buyurdu ki:
- Bu hadis-i þerifte dört nasihat var:

Birincisi, Bu dünyada ne kadar yaþýyacaksan, dünya iþlerine de, o kadar çalýþ!

Ýkinci nasihat, Ahiret'te ne kadar kalacaksan, ahiret iþlerine de o kadar zaman ayýr!

Üçüncüsü, Allahü teâlâya, muhtaç olduðun kadar ibadet yap!

Dördüncüsü de, Cehenneme dayanacaðýn kadar günah iþle!.


Bir mümin görünce

Bu zat, bir gün bir kaç sevdiðiyle sohbet ederken;
- Bir mümini görünce, ona dua etmelidir, buyurdu.

Dinleyenler;
- Nasýl dua edelim? diye sordular.

Gülümsedi mübarek zat:
- Dua ediyoruz ya.

Anlamadýlar:
- Nasýl yani efendim?

- Caným bir Müslümanla karþýlaþýnca ne yapýyoruz?
- Selam veriyoruz efendim.

- Ýþte bu selam, en güzel duadýr.

Ve izah etti:
-Selamün aleyküm demekle, Allahü teâlâ sana selamet ve afiyet versin. Selamette ol demek istiyoruz ona.

Ve sordu onlara:
- O da bize, Aleyküm selam diyor, deðil mi?
- Evet hocam.

- Böyle demekle, ayný duayý o da bize yapmýþ oluyor. Þimdi anladýnýz mý?
- Anladýk efendim.