Ebu Bekr-i Þibli hazretleri “rahmetullahi aleyh”, talebesinden birini, diðerlerinden daha çok seviyordu.

Öbürleri bunu merak eder, Hocamýz niçin onu bizden çok seviyor? diye konuþurlardý aralarýnda.

Onlarýn bu düþüncelerini anlayýp, götürdü hepsini bir gün Dicle nehrinin kenarýna.

Oturup, sohbete baþladý.
Maksadý, onu niçin çok sevdiðini anlatmaktý diðerlerine.

O sevdiði talebe, bir ara aþka gelip, Allah diye baðýrdý birden.
Gayri ihtiyari baðýrmýþtý.

Ancak diðer talebeler beðenmediler bu halini.
- Gösteriþ yapýyor, diye konuþtular aralarýnda.

Biz de onun kadar Allah'ý seviyoruz. Ama biz onun gibi riya yapamýyoruz diyorlardý.

Hazret-i Þibli bunu sezip, çaðýrdý o halis talebeyi huzuruna.

Attý onu Dicle’ye

Ve tuttuðu gibi atýverdi genci Dicle’ye.

Talebeler bunu görüp;
- Eyvah! dediler. Ne olacak þimdi? Mutlaka boðulmuþtur zavallý.

Bazýlarý da,
- Yazýk oldu, biz sebep olduk, diye üzülüyorlardý.

O anda hocalarý seslenip;
- Evlatlarým! Böyle yapmaktan maksadým, size ders vermekti, buyurdu. Siz, onun kalbindeki ihlasý bilseydiniz, hakkýnda böyle düþünmezdiniz.

Ve ekledi:
- Eðer o baðýrmasý, ihlasla olmuþsa, su ona zarar vermez. Nil nehrinden Musa “aleyhisselam” nasýl kurtulduysa, bu da öyle kurtulur. Ama riya ile baðýrdýysa, Firavun misali boðulur o da.

Talebeler, boðuldu mu, boðulmadý mý diye merak ediyorlardý ki, o esnada delikanlý çýktý sudan.

Ve oturdu aralarýna.
Baktýlar, elbisesi az bile ýslanmamýþtý.